L’esprit de l’espace
 
Haar zintuigen en ook haar andere sensoren voelen de ruimte. Sensitief, alle poriën open. Het lichaam vertraagt. Waarnemen gebeurt bewust en gretig. Ze zoekt de positie waar het beleven het volledigst kan gebeuren, waar de ruimte spreekt. Haar hoofd draait mee met de zichtlijn die meestal loodrecht staat op het beeld dat ze bekijkt. Dan beweegt de lens. Bijna autonoom zoekt die naar de nabije verte. Haar oog controleert, stuurt, kadert. Het momentane beeldbewustzijn komt in contact met een heel leven van kijken, van ontelbare vorige keren. Empathie met de ruimte, realiteit versus ervaring, ervaring versus beleving. Afstand doen van het driedimensionale en het beeld terugbrengen tot het vlak. Symmetrie, balans, de ruimte poseert.
Een korte extase. Een seconde maar, misschien veel korter. Het geluid van een wegklappende spiegel, de openende sluiter. De lichtfotonen die nu ineens ongehinderd op het fotogevoelig element vallen laten daar de informatie in miljoenen lichtcellen achter. De foto. Een uniek punt in de tijdruimte is genoteerd.
De bijzondere statische ruimtes die door Karin Borghouts worden gefotografeerd vertellen hun geschiedenis zonder woorden. De gevoeligheid van de kunstenaarsziel luistert en raakt in contact met het gebouw dat een ruimte begrenst waarin veel is gebeurd en waarin ook veel niets gebeurt, waarin het gebouw wacht. Het is als een vlecht van tijdruimte, van gebeurtenissen en van het bewustzijn van de betrokken getuige die zij op dat ogenblik is.
Als een tijd later dit moment weer opgeroepen wordt en ontwikkeld wordt en met pigment gereproduceerd wordt op een van die mooie, haarscherpe en overweldigende schilderijen, of noem ik het toch maar foto’s, dan is het alsof de fotonen weer uit het werk loskomen en hun oorspronkelijke plaats weer innemen. Het gebouw is ver weg maar wordt weer reëel. De kijker staat ervoor en zijn netvlies vangt weer het beeld van die ene seconde op die ene plaats, ooit ergens. Er ontstaat weer die resonantie, weer het beleven. Volop. De fascinatie komt los uit de foto en raakt.
Zo was het. Zo is het. Zo moet het.   
 
© Dirk Veulemans
13 september 2014