Lieve Vrouw,
Al zo jong leerden we wat we het beste konden doen om liefde te krijgen. Â
Of hoe we het gemis ervan niet hoefden te voelen.
Welke plek of rol in het gezin het meest gewenst of veilig was.
We leerde het vaak van ouders die op hun beurt vast zaten in de hun aangeleerde rollen en patronen.Â
We leerden te wapenen, te vluchten, te pleasen, te presteren.
te zorgen, te redden, te sussen.
te verdwijnen, te gehoorzamen, te zwijgen.
Of juist: te vechten, te eisen en te schreeuwen
Alles om maar niet teveel of niet goed genoeg te zijn.
En zo raakten we verdwaald en verloren we het contact met ons kompas, ons hart, onze intuitie, het vanzelfsprekende, in ons wezen verankerde, Weten dat het goed is.
Dat we goed zijn en dat er niets verbeterd hoeft.
Verlieveren begint bij het durven kijken naar de plekken waar je jezelf tekort hebt gedaan. Waar je jezelf terughoudt en wegcijfert. Waar je leeft voor de blik van de ander in plaats te luisteren naar je eigen hart.
Verlieveren gaat over smelten, ontwapenen, toelaten en openen.
Het is jezelf aanvaarden met alles wat er is; je pijn, je verlangens, je overtuigingen…alles.
en dan met dit alles misschien even in Niet Weten te stappen en zien wat wil ontvouwen.
Dat is precies de reis die ik dit najaar maak met een kleine groep vrouwen.
Omdat dit proces van helen en naar zelfliefde reizen zo krachtig is in de bedding van een cirkel.
