Vorige maand zijn wij met twee leden van het bestuur (Arjan de Rijke en Mea Leppink) samen met een vrijwilliger en donateur op bezoek geweest bij de meiden in Hogar de Gina. De reis maakte indruk en heeft een aantal nieuwe plannen opgeleverd.
Kans op beter leven door Hogar de Gina
Het was voor mij (Mea Leppink) de allereerste keer dat ik naar Peru ging. Het leek mij bijzonder om mee te maken maar ik had vooraf geen idee dat het me zo zou raken. Ik ging er wel van uit dat leven in een tweede wereld land moeilijk zou zijn maar ik dacht dat het in vergelijking met de beelden van de hongerige kinderen in Afrika wel mee zou vallen. De materiële armoede is groot maar is niet wat me het meest bij gebleven is. Wat mij bij gebleven is, is de uitzichtloosheid. Het idee dat het bijna onmogelijk is om uit de vicieuze cirkel van armoede en fysiek en seksueel geweld te komen is erg deprimerend.
Toch is het bijzonder om te zien dat er wel heel veel vrijwilligersorganisaties actief zijn om de armsten een kans op een beter leven te geven. En dat doet Hogar de Gina ook. Achttien mooie meiden in één huis. Achttien meiden met ieder een eigen verhaal en hun eigen verdriet. We hebben drie dingen gedaan in deze week in Peru: contact leggen en een band opbouwen met de meiden, het reilen en zeilen van het tehuis “controleren” en plannen maken voor de toekomst.
De meisjes
Het eerste punt was voornamelijk heel leuk en bijzonder. We hebben veel gevolleybald met de meisjes. Dat is hun voornaamste vrije tijds besteding en als je zelf niet zo goed Spaans spreekt is het heerlijk om gewoon lekker met de meiden te kunnen spelen.
We hebben, daar waar het mogelijk was in gebrekkige Spaans, geholpen met huiswerk maken. Ze hebben namelijk heel veel huiswerk. Ook de jonge meiden zijn zeker een uur per dag kwijt aan het maken van huiswerk. Op een aantal dagen zijn er vrijwilligers die het huiswerk begeleiden.
Ook hebben we geholpen met de taken die er moeten gebeuren in een huishouden met 18 meiden. De meiden moeten zelf bij alles meehelpen. We hebben de tuin geharkt, heel veel was opgehangen en opgevouwen. En geholpen met het douchen van de kleintjes.
Op de laatste dag voor ons vertrek zijn we met elkaar naar de bioscoop geweest. Heel gezellig met 18 meiden op stap. Er is geen budget voor uitjes dus ze komen er niet vaak uit. Ze zijn dus altijd erg blij als er vrijwilligers langskomen die ze een keer mee uit nemen.
De zakelijke kant
We hebben ook een aantal zakelijke dingen besproken met Rocio en Judith. We hebben de financiën met ze doorgenomen. Ze krijgen naast de maandelijkse giften van Stichting Gina ook regelmatig giften uit andere bronnen. Deze bedragen gebruiken ze voor onvoorziene zaken. De giften van Stichting Gina worden gebruikt voor de dagelijkse kosten. We zijn echter erg geschrokken van het prijspeil in Peru. De prijzen zijn de afgelopen jaren hard gestegen door de economische groei van Peru. Het is dan ook heel schrijnend om te zien hoe economische groei de rijken rijker maakt en de armen armer. We hebben samen afgesproken dat ze van 8000 soles (ongeveer 2200 euro) per maand moeten rondkomen.
Ze hebben in het huis wel stromend water maar dat komt uit een watertank die naast het huis staat. Eén keer per dag draait de gemeente de kraan open en dan wordt de watertank gevuld. Met dit water moeten ze het dan de hele dag doen. Dit ging altijd goed. Helaas is de watertoevoer steeds onzekerder geworden. Het gebeurt regelmatig dat er een dag geen water geleverd wordt. Ze hebben dan dus geen stromend water. Op de dag dat we daar aankwamen was dit ook het geval. Dat betekende dus ook dat er geen toiletten doorgespoeld konden worden. Om dit soort dagen toch goed door te komen hebben we besloten om een grotere watertank te laten plaatsen.
De toekomst
We hebben samen met Rocio en Judith een aantal projecten benoemd die aangepakt moeten gaan worden.
Aanbouw
Het eerste grote project dat we willen gaan oppakken is een aanbouw aan het huis. Op dit moment staat er naast het huis een klaslokaal van golfplaten waar de meiden ’s-middags hun huiswerk doen. Dit klaslokaal willen we vervangen door een aanbouw van twee verdiepingen waar op de begane grond weer een klaslokaal komt en boven een woonkamer + computerlokaal. Er is op dit moment geen woonkamer. Er is alleen een eetkamer. De kleine kinderen hebben dus weinig ruimte om te spelen. Ook is er behoefte aan een computerruimte. Er is op dit moment maar één oude computer aanwezig waar alle meiden hun eventuele huiswerk op moeten doen.
Begeleid wonen
Het tweede grote project dat we willen gaan doen is een combinatie van een begeleid wonen traject en zorgen dat het weeshuis inkomsten kan krijgen. Het idee is om op een hoek van het terrein appartementen te gaan bouwen. Deze appartementen krijgen hun eigen ingang. Meisjes die er aan toe zijn om uit huis te gaan kunnen tegen een gunstig huurtarief in één van de appartementen gaan wonen.
Ze kunnen dan nog makkelijk terugvallen op Rocio en Judith en leren om op zichzelf te wonen. Ook kunnen er vrijwilligers in deze appartementen logeren als ze voor langere tijd vrijwilligerswerk doen voor Hogar de Gina. Er is op dit moment wel een vrijwilligerskamer maar deze kamer is naast de kamer van de kleine meisjes. Er is dus bijna geen privacy. Wij denken dat vrijwilligers best bereid zijn om 200 – 250 euro huur per maand te betalen voor een appartement waar zij wat meer rust hebben. Als ze dat niet willen kunnen ze uiteraard altijd nog kosteloos in het huis zelf logeren.
Voor bovenstaande projecten gaan wij de komende tijd aan de slag met het maken van projectplannen. Ook zijn we al bezig met ideeën voor de financiering. Jullie gaan hier na de zomer zeker meer over horen! Mocht je ideeën hebben of mee willen denken schroom dan niet om contact met ons op te nemen! Alle hulp is van harte welkom.
Al met al was het dus een zeer indrukwekkende reis waarin we veel besproken hebben. Ik heb echt het idee dat we een aantal stappen in de richting van verdere professionalisering hebben gezet.
|
