'PREEK VAN DE WEEK'
Uw vitamientje voor
 4 oktober 2018
 
Voor onze website: KLIK HIER
Stuur ons een e-mail: KLIK HIER
27ste zondag door het jaar - B-jaar 2018.
"Wat als de huwelijkstrouw breekt?"
 
Gen. 2, 18-24  -  Hebr. 2, 9-11  -  Mc. 10, 2-16
"Mijn liefde zal je mooi maken"
Soms hoop Ik
dat je in je hart opnieuw een beetje kind wordt
– zegt God –
en dat je onbevangen in Mij durft geloven.
 
Kom dan naar Mij toe
en laat je door niets of niemand tegenhouden.
Strek je handen naar Mij uit
en laat Mij je omarmen
en je zegenen met overvloed aan liefde
en met een intense barmhartigheid.
 
Mijn liefde zal je mooi maken,
vanbinnen én vanbuiten.
Je zult een mens van vrede worden
en een zichtbaar teken van mijn tederheid.
 
Erwin Roosen
 
Gen. 2,18-24 — "Been van mijn gebeente, vlees van mijn vlees"
De Heer God sprak: “Het is niet goed dat de mens alleen blijft. Ik ga een hulp voor hem maken, die bij hem past.” Toen boetseerde de Heer God uit de aarde alle dieren op het land en alle vogels van de lucht en bracht die bij de mens om te zien hoe hij ze noemen zou: zoals de mens ze zou noemen, zo zouden ze heten. De mens gaf dus namen aan al de tamme dieren en aan al de vogels van de lucht en aan al de wilde beesten; maar een hulp die bij hem paste vond de mens niet. Toen liet de Heer God de mens in een diepe slaap vallen; en terwijl hij sliep, nam hij één van zijn ribben weg en zette er vlees voor in de plaats. Daarna vormde de Heer God uit de rib, die hij bij de mens had weggenomen, een vrouw en bracht haar naar de mens. Toen sprak de mens: “Eindelijk been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees! Mannin zal zij heten, want uit een man is zij genomen.” Zo komt het, dat een man zijn vader en moeder verlaat en zich zo aan zijn vrouw hecht dat zij volkomen één worden.
Hebr. 2,9-11 — "Wij... broeders en zusters"
Broeders en zusters,
wij zien hoe Jezus, die voor een korte tijd beneden de engelen was gesteld, nu met luister en eer gekroond is, omdat Hij de dood heeft verduurd. Door Gods genade kwam zijn sterven aan allen ten goede. God, einddoel en oorsprong van alle dingen, wil vele kinderen tot hemelse heerlijkheid leiden; was het dan niet passend, dat Hij de aanvoerder die hen redt, niet dan door lijden tot de voleinding bracht? Want Hij die heiligt en zij die geheiligd worden, hebben een en dezelfde oorsprong; daarom schrikt Hij er ook niet voor terug hen zijn broeders te noemen.
 
Mc. 10,2-16 — "Om de hardheid van uw hart heeft Mozes dit neergeschreven"
In die tijd kwamen er Farizeeën die Jezus vroegen: “Staat het een man vrij zijn vrouw te verstoten?” Daarmee wilden zij Hem op de proef stellen. Hij antwoordde hun met een wedervraag: “Wat heeft Mozes u voorgeschreven?” Zij zeiden: “Mozes heeft toegestaan een scheidingsbrief op te stellen en haar weg te zenden.” Doch Jezus antwoordde hun: “Om de hardheid van uw hart heeft hij die bepaling voor u neergeschreven. Maar in het begin, bij de schepping, heeft God hen als man en vrouw gemaakt. Daarom zal de man zijn vader en moeder verlaten om zich te binden aan zijn vrouw en deze twee zullen één vlees worden. Zo zijn zij dus niet langer twee, één vlees als zij geworden zijn. Wat God derhalve heeft verbonden mag een mens niet scheiden.” Thuis ondervroegen de leerlingen Hem nogmaals daarover. Hij sprak tot hen: “Wie zijn vrouw wegzendt en een andere huwt, maakt zich tegenover haar schuldig aan echtbreuk. En wanneer zij haar man verlaat en een andere huwt begaat zij echtbreuk.” De mensen brachten kinderen bij Hem met de bedoeling dat Hij ze zou aanraken. Maar bars wezen de leerlingen ze af. Toen Jezus dit zag, zei Hij verontwaardigd: “Laat de kinderen toch bij Mij komen en houdt ze niet tegen. Want aan hen die zijn zoals zij behoort het Koninkrijk Gods. Voorwaar, Ik zeg u: wie het Koninkrijk Gods niet aanneemt als een kind, zal er zeker niet binnengaan.” Daarop omarmde Hij ze en zegende hen terwijl Hij hun de handen oplegde.
"Wat als de huwelijkstrouw breekt?"
In de evangelielezing van dit weekeinde willen de farizeeën Jezus eens te meer in het nauw drijven. Ditmaal met een vraag over de al of niet verbreekbaarheid van het huwelijk.
Volgens de joodse wet mocht alleen de man zijn vrouw wegzenden en niet omgekeerd. Wel diende hij een scheidingsbrief op te stellen, maar over de inhoud hiervan was men het niet eens. Vaak was er dus willekeur in het spel, met het gevolg dat de vrouw, volkomen rechteloos, aan haar lot was overgelaten. De farizeeën wilden weten hoe Jezus over deze regelgeving van Mozes dacht, maar Jezus ging daar niet of nauwelijks op in. Tegenover de enge huwelijksopvatting van toen, die vooral bekommerd is om ‘wat moet’ en ‘wat mag’, plaatste Jezus de warmte van het scheppingsverhaal, waar God man en vrouw laat delen in zijn grenzeloze ‘liefdebekwaamheid’. Ook pleitte hij voor de onverbreekbaarheid van het huwelijk als een opdracht voor beide partners. ‘Wat God verbonden heeft, mag een mens niet scheiden.’ In de grond kan dit echter geen probleem opleveren, want wie het gebod van de liefde probeert te onderhouden, vraagt zich niet af hoever deze verplichting reikt om samen te blijven en is zeker niet op zoek naar argumenten om uit elkaar te gaan.
 
Een evangelie als dit laat ons toch niet onberoerd. Echtscheiding blijft een ramp voor hen die het moeten meemaken, zelfs als dit in de gegeven omstandigheden de enige uitweg is. Veel tobberige dagen en slapeloze nachten gaan aan het effectief weggaan bij elkaar vooraf. Nachten van waken en tranen. Dagen van hopen en wanhopen. Om een liefde die mislukt, kunnen mensen in de diepste ellende geraken en wonden oplopen die haast niet meer genezen.
 
Hoe wordt zo’n dramatisch gebeuren opgevangen binnen de gelovige gemeenschap die de kerk is? Want volgens de mooie uitspraak van de Oosterse wijze Kahlil Gibran ‘kan geen enkel blad geel worden, zonder het stille meeleven van heel de boom’. Onze kerkgemeenschap is mensen heel nabij wanneer ze elkaar trouw beloven. Waar is ze als mensen moeten toegeven dat ze deze belofte niet konden waarmaken? Wil ze misschien enkel delen in de vreugde van het beloftevolle, of ook in het verdriet van de mislukking?

De eerste opdracht van de kerkgemeenschap in verband met het huwelijk is het evangelisch ideaal van liefde en trouw zonder reserve in herinnering te brengen en te blijven verkondigen als Gods droom en Gods bedoeling. In de lezing uit het boek Genesis wordt dit prachtig en heel poëtisch weergegeven. De trouwbelofte die man en vrouw tegenover elkaar uitspreken op hun huwelijksdag, drukt uit dat ze voor elkaar willen zijn wat God wil zijn voor zijn volk, namelijk: ‘Ik ben er en ik zal er zijn voor u’. Dit is trouwens de betekenis van Gods naam ‘Jahweh’ : ‘Ik ben er en Ik zal er zijn voor jou’, elk moment, in alle omstandigheden en voor altijd; Ik laat je niet in de steek. De hele bijbel is immers één groot verhaal van Iemand die voordoet wat liefhebben is. En dat verhaal kan en moet gehuwde mensen inspireren tot wederzijdse liefde en trouwe inzet in goede en kwade dagen. Dit ideaal moet de kerk verkondigen en blijven verkondigen, ook in onze dagen. Aan dit ideaal mag ze niets afdoen. Hierover mag ze niet zwijgen, ook niet in onze dagen.
 
Een andere opdracht van die kerkgemeenschap is: Gods barmhartigheid verkondigen en gestalte geven. Wat nu, indien mensen volkomen zijn vastgelopen in hun relatie met elkaar? Ook hier zal de kerk het evangelie moeten verkondigen en dat is de boodschap van Gods barmhartigheid, van vergeving en bevrijding, van mildheid en begrip, zoals deze aspecten ook tot uiting komen in het eeuwenlange liefdesverhaal van God met de mensen. Wij mogen het geknakte riet niet verder breken. In het evangelie is geen enkele situatie volkomen uitzichtloos; er wordt aan iedere mens toekomst geschonken. Het is niet omdat een mens eenmaal een mislukking heeft gekend, dat hij daardoor heel zijn verdere leven in die mislukking moet blijven vastzitten. Ook dat moet de kerk verkondigen, hardop en in alle duidelijkheid.
 
Ook wij zijn geroepen om ‘bij elkaar te staan’ en ‘elkaar bij te staan’. Ook tot ons richt de Heer zijn vermanend woord: ‘Oordeel niet en je zult niet geoordeeld worden’. Wie zijn wij dat we oordelen over het leven van anderen? Wie vermag te oordelen over het hart van de ander? En wie kan de grens bepalen tussen persoonlijke schuld en onmacht? Laten we het oordeel maar aan God over. Die weet wat er in het hart van de mens omgaat. Toch worden uit de echt gescheiden mensen nog te vaak met de vinger gewezen. Vaak verliezen ze hun vrienden; achter hun rug worden allerlei praatjes verteld, wordt er vernietigende commentaar geleverd, geoordeeld en veroordeeld. De barmhartigheid van God vraagt dat we elke veroordeling achterwege laten. We worden opgeroepen om in deze menselijke mislukking en gebrokenheid ‘bij elkaar te staan’ en ‘elkaar bij te staan’, zodat mensen iets van die ‘warm-hartigheid’ van God aan de lijve mogen ervaren, van God die mensen in hun mislukking niet veroordeelt maar verwelkomt, en zodat ze in staat zijn hun mislukking te aanvaarden en te verwerken.
 
@preekvdw
"Ik-zal-er-zijn"

Als je me nodig hebt,
dan roep je me maar.
 
Als je verdriet hebt,
sta ik altijd voor je klaar.
 
Als je pijn hebt,
zal ik je troosten.
 
Als je geen zin hebt,
zal ik je overhalen.
 
Samen lachen, samen pijn.
ik zal er altijd voor je zijn!
Download deze preek en de lezingen als word-bestand
Wil je dus verder aan de slag met de lezingen en de 'Preek van de week'...
Dan kan je hieronder alles downloaden als word-bestand.
 
 ! KLIK HIER ! 
Onze abonnees...
Dubbel ontvangen...
Misschien ontvangt u deze 'Nieuwsbrief' op twee e-mailadressen. Mogen we u dan vragen één van deze adressen uit te schrijven. Iedere verzending kost ons trouwens centjes.
 
Een nieuw e-mailadres...
Wenst u uw 'Nieuwsbrief' in de toekomst op een andere of nieuw e-mailadres te ontvangen, dan kan u onderaan deze 'Nieuwsbrief' die wijziging zelf doorvoeren.
Volg ons ook via...
Facebook...
We zijn ook te vinden op 'Facebook'.
Ook via dat kanaal
sturen we onze 'Preek van de week' de wereld in.

Klik op het logo... en neem een kijkje.
 
 
Twitter...
Heb je een account op 'Twitter',
volg ons dan en je krijgt een melding
telkens er een 'Preek van de week' verschijnt. 

Klik op het logo... en volg ons.

 
'PREEK VAN DE WEEK'
Vicariaat van de Vlaamse Dominicanen - Ravenstraat 98 - 3000 Leuven.
Verantwoordelijke uitgever: Pater Marcel Braekers o.p. - Vicaris. E-mail: klik hier
Redactie - webmaster: Peter Gijsbrechts o.p. - E-mail: klik hier
Website: klik hier.