AANGENAME IDIOTEN!
Vrijdag 22 juli, de vierde dag van de honderdste Nijmeegse vierdaagse 2016.
Om drie uur loopt de wekker af, snel uit bed, scheren, wassen en de kleren aan, elke dag een nieuw setje kleding want na een dag wandelen ruiken we echt niet meer naar viooltjes.
En we moeten niet vergeten om de (edele) delen van het lichaam - welke door de constante beweging nog wel eens rood willen aanlopen - dik, echt dik in de vaseline te zetten.
Snel even een paar boterhammen met dubbel beleg achteruit werken, tenslotte moeten we nog een best stuk arbeid verrichten en dan op de fiets naar het station van Molenhoek.
Daar staan dan al meer van die, zoals burgemeester Bruls ons noemt, aangename idioten!
Het gesprek in de trein gaat natuurlijk alleen maar over wandelen: “Hoe ging het gisteren? Geen blaren? Hoe laat waren jullie binnen? En zo gaat het maar door tot we in Nijmegen aankomen.
Zo rond half vijf is ons polsbandje gescand en gaan we op stap. Mensen, mensen was het de eerste drie dagen warm, beetje te warm misschien, vandaag komt de regen met bakken uit de hemel en is er ook nog een beste klap onweer bij. Ho, een best aantal kilometers verder voel ik nattigheid in de schoenen en als er iets waar ik niet van hou dan zijn het natte voeten.
Gelukkig, net vlak voor Cuijk is het dan eindelijk droog. We besluiten om een grote rust in te lassen met een paar bakken koffie en een broodje kroket. We moeten pas om 3 uur bij de Mac Donalds zijn en dat kunnen we op onze gemakje doen. Ook even een paar droge sokken aan, da’s wel zo goed voor de voetzolen, ie zult op de laatste dag nog maar eem een paar blaren oplopen!
Na de koffie stappen we naar Malden, daar komen we rond twee uur aan.
De eersten van ons clubje zijn dan al meer dan een uur hier aanwezig.
De tijd tikt verder, en rond kwart voor drie moeten nog vier deelnemers binnen komen, we willen echt als team Staphorsters om drie uur vertrekken….. Precies één minuut voor drie komen er twee binnen, maar waar blijven die beide meiden, Hilleane en Geesje toch? Ze zijn niet met de telefoon te bereiken en we zien ze ook nog niet aankomen.
Vader Timmerman en de beide moeders zitten een kleine vijftig meter terug langs de weg. Dan daar maar eens kijken en ocheoche, ocheoche, daar staan beide meiden….. wat een geluk, wat een pracht emoties komen er los….. Beide meiden besluiten om nog een poosje bij de ouders te rusten en gaan samen met wethouder Krale verder naar de finish.
Wij maken nog een mooie groepsfoto en dan gaan we de laatste kilometers met de beide vlaggendragers voorop afleggen in een zeer laag tempo. De hele weg is vol. Afgeladen vol met wandelaars, er is geen doorkomen aan. Iemand van ons is van mening dat je voor dit zeer langzame tempo ook eerst moet trainen! We geven hem geen ongelijk.
We zingen ons de longen uit het lijf, onze voorzanger was Albert Troost (beter bekend als Kippie)
Een prachtig lied zingen we: Bij ons in Staphorst – daar hebben we plezier - want daar geven de koeien – in plaats van melk bier – en van je hela hola enz.
Enkelen van ons scoren een biertje bij de toeschouwers met het toepasselijke lied: one for me – one for you. Tjonge, dat werkte goed.
En eerlijk de waarheid, je zou buikpijn krijgen van het lachen maar weer een ander teamlid ziet steeds een zekere Annie op de tribunes zitten. Omdat de beste man niet zo’n geweldig sterk geluid kan voortbrengen helpen we hem even met het schreeuwen van “Annie, He Annie, Annieee “. De bewuste mevrouw heet natuurlijk helemaal geen Annie en kijkt heel vreemd naar ons en wijst van “bedoelen jullie mij?” Ha, vrienden dan maken we gebaren zo van ”oei dat is Annie niet”. Jullie willen niet weten hoeveel Annie’s er in Nijmegen op de tribunes zitten en heel vreemd: altijd mooie jonge Annie’s…
Het was een geweldig mooi stukkie naar de finish, de toeschouwers scandeerden van “Staphorst, Staphorst, Staphorst” en ja, dan gingen we nog maar weer een keer los.
Staphorst is op de kaart gezet als een vriendelijke, vrolijke gemeente met, natuurlijk, geen uitvallers! . Helaas was onze Koning alweer snel vertrokken, die heeft echt wat gemist.
Misschien nog een keertje in 2017? Goodbye!
Klik op foto voor meer!
