Haperen

De derde letter van het alfabet komt niet meer uit mijn toetsenbord. Maar het moet wel mogelijk zijn om een tekst in elkaar te knutselen zonder deze - in weinig woorden voorkomende - medeklinker en een verhaal te maken (sorry!) met vijfentwintig letters. Daarbij hou ik me dan aan de stijlregels om getallen onder de honderd uit te tikken in letters, want een van de numerieke toetsen weigert ook dienst: de tweede op de rij. In mijn password zijn de haperende toetsen niet nodig. Anders zou de laptop meteen buiten gebruik zijn geraakt.

Tijdens een wandeling borrelen mogelijke oplossingen op voor het mankement. Ik kan - in dit geval - het toetsenbord loskoppelen van de laptop, zodat er een tablet overblijft. Dan kan ik de letter die ik nu node mis in de aanraakmodus wel bedienen. Met een beetje geluk werkt het ook met tien vingers, maar dat is wel ieniemini. Een andere mogelijkheid is het gebruik van de alttoets met een paar numerieke toetsen. De gewenste letter komt dan met alt-099 bovendrijven: gelukkig zit er geen twee in, anders zou deze oplossing afvallen. Beide slimmigheidjes lijken me niet handig voor de wat langere termijn.

Dus ondertussen is de oriëntatie op een andere laptop van start gegaan: mijn oog valt op een mooie tweedehands, want een ingebouwde, moeilijk uit te zetten AI-assistent staat niet op mijn wensenlijst. Het idee is dat er dan ook minder grondstoffen nodig zijn en de afvalberg wat lager blijft. Die tweedekans vervanger voor de kapotte laptop bleek ik al in huis te hebben in de vorm van een oudere, op te schonen en dan nog zeker bruikbare studielaptop. Minderen als je zoveel spullen hebt, is een thuiswedstrijd winnen met rommelen: het is niet dat je goed speelt wanneer je dik in het voordeel bent.

De bedoeling was natuurlijk helemaal niet om over toetsen te beginnen in de zomerperiode: het is juist de periode om even los te komen van het werk. De tekst zou eigenlijk gaan over de vakantie. Geluk bij een toetsenbordongeluk wil, dat ons kampeermiddel niet iets wits op wielen is. Die zomerverblijven zijn luxer, groter en ‘beter uitgerust’ met koffiezetter, magnetron, kamado (Green Egg) en andere buitenkeukenbenodigdheden. Dat komt dan met e-bikes, gemotoriseerde stepjes en natuurlijk lekkere luie ligstoelen. Van al dat begerenswaardige spul hebben we weinig gezien, ook al kwamen we op dag twee al uit bij het grootste kampeerbedrijf van Oost-Nederland en Nordrhein-Westfalen. Een van de matrassen begaf het namelijk al op de eerste dag. Maar met een kleine routeverandering kwamen we in Winterswijk bij Obelink. Een passend matras vonden we helaas niet in dit troosteloze koopparadijs. 'Alles voor kampeergeluk', maar weinig dat op de al geheel volgepakte fietsen nog meekon. Uiteindelijk hielp een outdoor winkel in Duisburg ons aan een tot nu toe onovertroffen matras van minder dan een kilo met handige opblaaszak.

Ik kan daar nog - ongehinderd door mijn haperende toetsenbord - aan toevoegen dat er op veel kampeerterreinen voor de tent steeds minder plek is. Want hoewel we nog behoorlijk wat meesjouwen op onze biobikes, zijn er kennelijk steeds minder ‘zonder’lingen: kampeerders die alleen een stukje gras behoeven, geen sterke stroomaansluiting vragen en liever geen driehonderd meter willen lopen naar het enige overgebleven sanitairgebouw, omdat ze nu eenmaal zonder eigen toilet reizen. En om moverende redenen van de uitbaters al op voorhand zijn uitgesloten van de plekken met privé-badkamers. De vraag of we ervoor willen betalen, wordt niet eens gesteld, mogelijk in de veronderstelling dat ruimtebeperking bij de kampeerromantiek van de ouderwetse tentjes hoort.

Wij fietsten naar en door het Ruhrgebied en gingen langs leegstaande kerken in dit industriegebied die waren gevuld met kunst in het kader van Manifesta. Het thema krijg je van me in het Nederlands, voordat je denkt dat het mij aan basale kennis van het Duits en Engels ontbreekt: ‘Dit is geen kerk’. De met allerlei werken gevulde kerken hadden veelal als inspiratie de periode dat ze werden gebouwd: na de tweede wereldoorlog, in een tijd van optimisme en wederopbouw stond op elke tien minuten lopen een kerk. En terwijl het gebied bevolkt raakte met arbeidsmigranten, wier nakomelingen plaatselijk ruim een kwart van de bevolking uitmaken, raakten de kerken leger en zelfs overbodig. De uitbuiting van de arbeiders zie je op straat, de welvaartskloof tussen de kolen- en staalgebieden en de landhuizen en parken die verrijzen op een paar uur fietsen van de stedelijke bebouwing. Manifesta gaf fraaie en rauwe uitingen in beeld en geluid, die aanzetten tot denken over de vraag of en hoe er vooruitgang is geboekt in vergelijking met zestig, zeventig jaar geleden. We verlieten met gemengde gevoelens het industriegebied, waar we ook kennis hadden genomen van de Duitse Industriekultur, die weer volop in de belangstelling staat.

Er zijn veel mooie, betekenisvolle woorden die je niet kunt gebruiken als een toets weigert. Het kan best, een tekst met een letter minder en mogelijk heb je ‘m niet gemist, maar ik ben blij dat ik de volgende tekst weer met zesentwintig letters kan shrijven.