Vermaken

Vlak voordat de noodklok werd geluid in de Tages Anzeiger en Tagesschau, maar ook in Nederlandse media, staarden we naar de grijze massa van de langste gletsjer in de Alpen. We komen er sinds 2008 en niet eerder was het ons ook zonder de alarmerende berichten overduidelijk dat ‘het smelt’. Aanvankelijk lazen we berichten in de lokale media over het inpakken van gletsjers of het aanbrengen van reflectieschermen om de afname in volume tegen te gaan. Ik had er destijds geen beeld bij en kennelijk is het de experts niet gelukt om er uitvoering aan te geven.

De Aletschgletsjer is nog immer kilometerslang en het grijs kan komen van overwaaiend Saharazand, dus de plaatselijke belangenverenigingen zetten in op innovatie en vermaken het bergstation Eggishorn dat nu nog deels is gefundeerd op permafrost. De geplande heropening is in december 2028. Een nieuwe toekomstbestendige baan naar de top, zonder te bouwen op het idee dat het op deze hoogte altijd zal blijven vriezen. Zelfs vorstenhuizen weten dat de vorst niet eeuwig regeert, maar koning toerisme heerst hier nog met straffe hand. Niet alleen het hoogste makkelijk te bereiken punt wordt verbouwd. Ik zie het aanbod van de Aletsch Arena groeien met zwemmen, golfen en yoga in de bergen, fondue in de gondel, mandjes vlechten op een alm, op de mountaincart naar beneden razen, als bijrijder op de sneeuwschuiver, begeleide e-bike-, en gletsjertouren en een krimi-diner als voorbeelden van nieuwe hoogtepunten.

Er komt een panoramadeck bij het te bouwen Alpenrestaurant. En de (interactieve) belevenis rond het thema Gletsjer wordt flink uitgebreid. Het uitzicht waar ik tot nu toe van genoot is kennelijk onvoldoende. Er moet vermaakt worden. Ik voorzie iets als een virtuele reality tour van hetgeen wij de afgelopen jaren nog net als ramptoeristen in de frisse buitenlucht konden aanschouwen, waar de ijsvlakte in onvoorzien tempo verdwijnt.

Een groeiend aantal toeristen uit West en Oost kan het uitkijkpunt bezoeken. Met de toekomstige capaciteit van 800 mensen per uur, hijs je desgewenst jaarlijks meer dan een half miljoen mensen naar boven. De installatie kan ook energiezuinig de helft aan, maar bij continuebedrijf tijdens de twee seizoenen die samen inmiddels zo’n 250 dagen van het jaar beslaan, is meer dan een miljoen technisch ook goed haalbaar. Hoe leuk het dan boven nog is, laat zich niet raden.

Helaas betekent dat ook, dat tot die tijd de mogelijkheden voor mensen in een rolstoel, met verminderde mobiliteit of met een kinderwagen beperkt zijn tot ‘geen toegang’. Het restaurant is gesloten en de toiletvoorziening is gekrompen tot een tweetal buitencabines. En nog zo’n teleurstelling: het huidige publiek moet het doen zonder de befaamde foto-spot ‘Grand Tour of Switzerland’, waarvan er inmiddels meer dan negentig verspreid over heel Zwitserland te vinden zijn, vermoedelijk om te zorgen dat je de fotopunten verzamelt en zo lang mogelijk je geld in het peperdure land uitgeeft. Ik vrees dat de commercie zich niet zal houden aan de officiële borden en dat er overal ludieke varianten zullen verschijnen.
Zo is er al een ander fotoframe bij de nabijgelegen ‘Gletschi’s view’ Moosfluh, dat ook nog andere toeristische aanvullingen kreeg. De website meldt bij ‘Goed om te weten’: niet rolstoeltoegankelijk en geen rolstoeltoegankelijke toiletvoorziening. Mij ontgaat waarom je die laatste zou realiseren als je er niet met een rolstoel kunt komen, maar wellicht zie ik dan over het hoofd dat ze zich op toekomstig vermaak van dit station zouden kunnen voorbereiden door alvast de sanitaire voorzieningen barrièrevrij te maken.

Geen idee waarom je een foto met een knalrood venster met ‘Grand Tour’ wilt, maar ik constateer dat bijna iedereen het - indien aanwezig - gebruikt als schijnbaar enige en niet te missen fotopunt, met fotoshootrijen als gevolg. Terwijl het verderop vrij fotograferen is. Bij gebrek aan zo’n frame bij het bergstation van de Eggishorn, fotografeerde ik op verzoek het gezelschap van Sepp. Toen hij zich daar nog niet van bewust was, knipte ik de beste foto uit een kleine serie. Daarna poseerde het viertal netjes voor de lens van het mij aangereikte telefoontoestel, uiteraard met de gletsjer op de achtergrond. Of wat daar na hun schermvullende aanwezigheid van overbleef.