'PREEK VAN DE WEEK'
Uw vitamientje voor de geest

31 januari 2020
 
Voor onze website: KLIK HIER
Stuur ons een e-mail: KLIK HIER
Opdracht van de Heer - Lichtmis - A-jaar 2020.
"Heil zien en zichtbaar maken"
 
Mal. 3,1-4  -  Hebr. 2,14-18  -  Lc. 2,22-40
"Jezus het mooiste geschenk"
Als ik erover nadenk,
voel ik ook
dat Jezus eigenlijk het mooiste geschenk is
dat Gij ons hebt kunnen geven, God.

In Hem is uw liefde zichtbaar geworden
en hebt Gij duidelijk gemaakt
dat Gij van elke mens houdt
op een unieke manier.
 
Geef mij de durf
mezelf en onze kinderen
aan Jezus toe te vertrouwen.
Maak van mij een profeet
van uw liefde en uw tederheid
en laat mij aan iedereen vertellen
over de vreugde van mijn geloof!
 
Erwin Roosen
 
Mal. 3,1-4 — "Let op, Hij komt !"
 
Dit zegt de Heer God: Ik zend mijn gezant voor Mij uit om voor Mij de weg te banen. En aanstonds treedt dan de Heer zijn heiligdom binnen, de Heer die gij zoekt, de engel van het verbond, naar wie gij verlangend uitziet. Let op, Hij komt, zegt de Heer van de hemelmachten. Maar wie kan de dag van zijn komst verdragen? Wie zal er staande blijven wanneer Hij verschijnt? Want Hij is als het vuur van de smelter, als het loog van de blekers. Hij zet zich neer om het zilver te smelten en te zuiveren, om de levieten te zuiveren en hen, als goud en zilver, te louteren, zodat zij de Heer weer op de vereiste wijze offergaven kunnen brengen. Dan zal het offer van Juda en Jeruzalem de Heer weer behagen, zoals in het verleden, in de voorbije jaren.
Hebr. 2,14-18 — "Aan de mensen gelijk geworden"
Broeders en zusters,
de kinderen van één familie hebben deel aan hetzelfde vlees en bloed; daarom heeft Jezus ons bestaan willen delen, om door zijn dood de vorst van de dood, de duivel, te onttronen en om hen te bevrijden, die door de vrees voor de dood heel hun leven aan onvrijheid onderworpen waren. Want het zijn niet de engelen wier lot Hij zich aantrekt, maar de nakomelingen van Abraham. Vandaar dat Hij in alles aan zijn broeders gelijk moest worden, om als een medelijdend en getrouw hogepriester hun belangen bij God te behartigen en de zonden van het volk uit te boeten. Omdat Hij zelf de proef van het lijden doorstaan heeft, kan Hij allen helpen die beproefd worden.
 
Lc. 2,22-40 — "Mijn ogen hebben uw heil aanschouwd"
Toen de tijd aanbrak waarop Maria en het kind volgens de Wet van Mozes gereinigd moesten worden, brachten zijn ouders Jezus naar Jeruzalem om Hem aan de Heer op te dragen, volgens het voorschrift van de Wet des Heren: elke eerstgeborene van het mannelijk geslacht moet aan de Heer worden toegeheiligd, en om volgens de bepalingen van de Wet des Heren een offer te brengen, namelijk een koppel tortels of twee jonge duiven. Nu leefde er in Jeruzalem een zekere Simeon, een wetgetrouw en vroom man, die Israëls vertroosting verwachtte, en de heilige Geest rustte op hem. Hij had een godsspraak ontvangen van de heilige Geest, dat de dood hem niet zou treffen, voordat hij de Gezalfde des Heren zou hebben aanschouwd. Door de Geest gedreven was hij naar de tempel gekomen. Toen de ouders het kind Jezus daar binnenbrachten om aan Hem het voorschrift der Wet te vervullen, nam Simeon het kind in zijn armen en verkondigde Gods lof met de woorden: “Uw dienaar laat Gij, Heer, nu naar uw woord in vrede gaan: mijn ogen hebben thans uw Heil aanschouwd, dat Gij voor alle volken hebt bereid; een licht dat voor de heidenen straalt, een glorie voor uw volk Israël.” Zijn vader en moeder stonden verbaasd over wat van Hem gezegd werd. Daarop sprak Simeon over hen een zegen uit en hij zei tot Maria, zijn moeder: “Zie, dit kind is bestemd tot val of opstanding van velen in Israël, tot een teken dat weersproken wordt, opdat de gezindheid van vele harten openbaar moge worden, en uw eigen ziel zal door een zwaard worden doorboord.” Er was ook een profetes, Hanna, een dochter van Fanuël, uit de stam van Aser. Zij was hoogbejaard en na haar jeugd had zij zeven jaren met haar man geleefd. Nu was zij een weduwe van vierentachtig jaar. Ze verbleef voortdurend in de tempel en diende God dag en nacht door vasten en gebed. Op dit ogenblik kwam zij naderbij, dankte God en sprak over het kind tot allen, die de bevrijding van Jeruzalem verwachtten. Toen zij alle voorschriften van de Wet des Heren vervuld hadden, keerden zij naar Galilea, naar hun stad Nazaret terug. Het kind groeide op en nam toe in krachten; het werd vervuld van wijsheid en de genade Gods rustte op Hem.
"Heil zien en zichtbaar maken"
‘De kerkgang’, zo heette het vroom gebruik van langer geleden. Ongeveer zes weken na de bevalling ging een moeder met haar baby naar de kerk om God te danken. Ze offerde een kaars en de priester sprak over haar en haar kind een bijzondere zegen uit. Dit was een christelijke versie van een gebruik dat door de joodse wet was voorgeschreven. In de bijbelse wetboeken staan trouwens twee voorschriften: Veertig dagen na de geboorte van een kind moest een joodse moeder een reinigingsritueel ondergaan én haar eerstgeboren zoon moest door een offer vrijgekocht worden, want volgens de wet behoorde het toe aan Jahwe.

We mogen dus aannemen Maria en Jozef die wettelijke voorschriften hebben gevolgd. In zijn beschrijving daarvan gaat Lucas op dezelfde wijze te werk als in zijn andere verhalen over het kind Jezus. Jezus was een zeer uitzonderlijk mens, volstrekt uniek, 'zoon van God'. Uitzonderlijk dus in die mate dat er nooit een ander mens zoals hij kan bestaan. Lucas beschrijft hoe dat unieke al aan het licht is gekomen - geopenbaard werd - bij zijn conceptie, bij zijn geboorte en in zijn kinderjaren. En dat gebeurd dus ook nu bij zijn opdracht in de tempel.

Dit verhaal over zijn opdracht in de tempel vormt de basis van het liturgisch feest van Maria Lichtmis, dat we tegenwoordig kortweg Lichtmis noemen. Meestal valt dit feest tussen de plooien, maar dit jaar valt het op een zondag en kan het ten volle tot zijn recht komen.

In nogal wat parochiekerken zal deze gelegenheid aangegrepen worden om een bijzondere viering met en voor ouders met onlangs gedoopte kinderen te organiseren. Een bij de tijd gebrachte vormgeving van de vroegere ‘kerkgang’. Wie zo'n viering aanbiedt, moet wel oppassen dat de boodschap van het evangelie niet door die plechtigheid met licht, kaarsjesprocessie en zegening wordt verdrongen.

In het evangelie lezen we dat het twee bejaarden waren die aan het einde van hun dagen de ware identiteit van het kind Jezus herkenden en ze openbaar maakten. Ze zagen scherper en keken verder dan zijn ouders. Lucas laat hen in de toekomst kijken. Ze vervulden dezelfde rol als de herders bij Jezus' geboorte en, in het evangelie van Matteüs, de wijzen uit het Oosten die de koning vonden naar wie ze op zoek waren. Dezelfde rol ook als Johannes de Doper die zo'n dertig jaar later Jezus aanwees als diegene van wie de komst was voorspeld. Het zijn dus telkens mensen geweest die aan medemensen bekend hebben gemaakt hoe God als een mens bij hen is komen wonen.

De bejaarde Simeon zag in de verschijning van het kind Jezus vervuld worden wat hij had gehoopt te mogen zien vóór hij zou sterven. Niet alleen glorie voor zijn eigen volk, maar heil door God voor alle volkeren toebereid en licht aan de heidenen geopenbaard. Maar tegelijk voorzag hij hoe die openbaring in de persoon van Jezus een scheiding van geesten zou teweegbrengen die met veel leed gepaard zou gaan.
Als wij vandaag van dit evangelie de kern van een bijzonder feest maken met veel licht, is het omdat we Gods zelfopenbaring in onze menselijkheid vieren. Mogen en kunnen we het dan, God dankend, Simeon nazeggen: 'mijn ogen hebben uw heil gezien'? Als we eerlijk zijn, zullen we beginnen met te bekennen dat we vooral veel onheil zien. We zijn geen zieners zoals Simeon. Maar we moeten niet in de toekomst kunnen kijken om onze ogen te scherpen voor het heil dat we vandaag al kunnen bespeuren.
 
Het zijn trouwens ook vandaag nog gewone mensen die voor elkaar zichtbaar maken hoe God in zijn barmhartige almacht met het heil van onze wereld begaan is. In de eerste plaats misschien door metterdaad 'neen' te zeggen tegen onheil.

Misschien stellen we ons wel de vraag of we ons geen illusies maken als we die zichtbare tekenen van heil menen te bespeuren en menen te kunnen aanwijzen, daar waar gebroken mensen en menselijke verhoudingen worden hersteld en kloven worden overbrugd, daar waar mensen de handen in elkaar slaan om verzoening en verstandhouding te bewerken, daar waar troost en bemoediging te beurt vallen aan mensen die in de put zitten, bevrijding aan mensen die verslaafd zijn, daar waar licht wordt getoond aan mensen die op hun levensweg verdwaald zijn, waar de horizon wordt opengebroken voor mensen die geen toekomst meer zien. Of misschien ervaren we het als holle woorden en als alleen maar routinegebaren als we vandaag plechtiger en met een bijzondere nadruk vieren dat in het evangelie het licht van Gods verschijning in menselijkheid tot ons is gekomen en het heil van de wereld is aangekondigd.

Wel, luister in dat geval maar eens naar Paulus: “Christenen”, zo schreef Paulus aan de Korintiërs, “zijn een open brief van Christus, niet met inkt geschreven, niet gegrift op stenen tafelen, maar door hun wijze van leven” (2 Kor., 3:2-3). Deze woorden van Paulus, zo schreef Schillebeeckx, geven ons geen redenen om een bijzondere christelijke pretentie te koesteren. Ze leggen ons daarentegen een bijzondere verantwoordelijkheid op, namelijk: “Jezus' licht brandt in deze wereld alleen met de olie van ons leven".

Als we vandaag kleine kinderen en/of hun ouders een brandende kaars aanreiken en een bijzondere zegen over hen uitspreken, moet het dat zijn wat we hen toewensen. Dat ze licht mogen krijgen en licht mogen geven waardoor ze heil kunnen tonen waar het zichtbaar is en zelf ook heil voor anderen kunnen betekenen. Dat ze er niet voor terugschrikken om, als het moet een teken van tegenspraak te zijn, net als wij allemaal.
 
 @preekvdw
"Twee mensen: Simeon en Hanna"
Twee mensen, diepgelovig, vol vertrouwen
en getekend door het leven.
Hun geluk kon niet op
toen ze met eigen ogen zagen
dat Gods belofte in Jezus waar werd.
Vanuit hun gelovig vertrouwen
spraken ze hun verwachting en hun dank uit.
Ze zagen in dat Jezus zijn naam “God redt”
in woord en in daad zou gaan waarmaken.
Ondanks alle pijn en moeite die het Hem kostte,
zou Hij niet teleurstellen.
Voor hen beiden wordt Hij hun levensvervulling.
 
Simeon en Hanna: ze zijn mensen als wij.
Hun diepe verwachtingen
geven richting aan hun leven.
Ze kennen de pijn van het leven,
maar ze blijven uitzien naar redding.
Ze spreken uit dat het leven
hen niet kan klein krijgen,
omdat ze blijven geloven,
omdat ze blijven vertrouwen.
Ze zijn geworteld in de geschiedenis.
Van daaruit wisten ze dat het licht
over hen zou opgaan.
Gelovenderwijs zijn ze ervan overtuigd,
dat dat licht niet alleen voor hen zou schijnen,
maar voor iedereen, voor heel onze wereld.
 
Simeon en Hanna: ze zijn voor ons een voorbeeld.
Ook wij worden uitgedaagd om te blijven uitzien.
In ons mistige en soms donkere bestaan,
zal eens een licht opgaan. Meer nog:
we mogen zelf dat licht zijn voor elkaar.
Het is onze taak om – vanuit ons geloven –
licht, vrede en geluk te worden voor anderen.
Dan zal Gods genade ook op ons rusten.
 
Wim Holterman
 
Download deze preek en de lezingen als word-bestand
Wil je verder aan de slag met de lezingen en de 'Preek van de week'...
Dan kan je alles downloaden als word-bestand.
 
 ! KLIK HIER ! 
Onze abonnees...
Dubbel ontvangen...
Misschien ontvangt u deze 'Nieuwsbrief' op twee e-mailadressen. Mogen we u dan vragen één van deze adressen uit te schrijven. Iedere verzending kost ons trouwens centjes.
 
Een nieuw e-mailadres...
Wenst u uw 'Nieuwsbrief' in de toekomst op een andere of nieuw e-mailadres te ontvangen, dan kan u onderaan deze 'Nieuwsbrief' die wijziging zelf doorvoeren.
Volg ons ook via...
Facebook...
Vanaf nu zijn we ook te vinden op 'Facebook'.
Ook via dat kanaal sturen we onze
'Preek van de week' de wereld in.

Klik op het logo... en neem een kijkje.
 
 
Twitter...
Heb je een account op 'Twitter',
volg ons dan en je krijgt een melding
telkens er een 'Preek van de week' verschijnt. 

Klik op het logo... en volg ons.

 
'PREEK VAN DE WEEK'
Vicariaat van de Vlaamse Dominicanen - Ravenstraat 98 - 3000 Leuven.
Redactie - webmaster: Peter Gijsbrechts o.p. - E-mail: klik hier
Website: klik hier.