Supermarkt voor professionals

In de lokale supermarkt kun je de ‘aanplakwand‘ nauwelijks mislopen. Direct bij de ingang vind je er flyers van markten, festivals en andere activiteiten. Daaronder liggen nog stapels op en over elkaar, naast de onvermijdelijke zegelboekjes en actiefolders van de supermarkt zelf, die niemand opzij durft te leggen. Of het komt door concurrerende folderaars of oplettende winkelmanagers, weet ik niet, maar het is vrijwel altijd actueel.

En nog steeds wordt het hart van de informatiewand gevormd door het prikbord waar je met compacte kaartjes hoogst persoonlijke boodschappen onder de aandacht kunt brengen. Van punaises is allang geen sprake meer: er is een handig ophangsysteem, waar je je bericht in schuift. De afgepaste indeling dwingt tot compactheid.

Bovenaan hangen de handgeschreven witte kartonnetjes met vraag naar of aanbod van werkzaamheden voor de vakantieperiode, tuin- of schilderdiensten, gratis kinderspullen of tweedehands apparatuur waar uiteraard wel een prijs op staat. Die schrijfsels zien er over het algemeen keurig uit. Ze hebben de premium plek op ooghoogte.
Van onder naar boven vullen zich dan de rijen met kleurrijke visitekaartjes met logo’s of slogans van plaatselijke dienstverleners, van de hondentrim- en kapsalons, coaches, fotografen, cateraars, cursusaanbieders en klusbedrijven. Het is maar een kleine greep uit het enorme lokale aanbod.

Toen ik recent social media platform LinkedIn wilde uitleggen aan iemand die nooit werkzaamheden onder de aandacht van een breder publiek heeft hoeven brengen, drong de vergelijking met het supermarktprikbord zich op. Nou ja, het LinkedIn waar ik me voorjaar 2006 op begaf. Je kunt je opleiding en werkervaring erop kwijt, mensen aanbevelen of met elkaar in contact brengen als het zo uitkomt en er was de veelgebruikte mogelijkheid om vakinhoudelijk advies te vragen of te geven. Het was de tijd van #durftevragen, want AI als vraagbaak moest nog uit de startblokken komen.

Voor headhunters en anderen op zoek naar werkpaarden, werd LinkedIn - inmiddels van Microsoft - de eerste plek om informatie te verzamelen over (mogelijke) kandidaten voor een functie. Dat mag eigenlijk alleen onder strikte voorwaarden, maar iedereen doet het. En nee, het is niet zo dat het mag, omdat je je op het platform presenteert: het blijft lastig uit te leggen, dat toestemming nodig is. Daarom is er de cookie-route: in vacatureteksten wordt dan aangekondigd dat je wordt gegoogled als je reageert. Wanneer je dat niet accepteert, lig je eruit. Kortom, een LinkedIn post over het raadplegen staat hoog in google met ’Ja, tenzij‘ waar de Autoriteit Persoonsgegevens meer hangt naar ’Nee, tenzij‘.
Voor het prikbord in de supermarkt geldt voor zover ik weet geen privacy-vraagstuk. Anderzijds komen er waarschijnlijk alleen talentenjagers als ze toevallig op vakantie zijn in de Achterhoek.

Er zijn veel manieren om de aandacht te trekken op LinkedIn, niet per se in deze volgorde: vaak je profiel aanpassen, jubilea bekend laten maken, (nog meer) mensen uitnodigen voor je netwerk, mensen aanbevelen, een opinie geven - dat mag tegenwoordig ook ver buiten de randen van je vak - en met enige regelmatig beeld of tekst ‘posten‘. Dat ik daar dingen van meekrijg, komt omdat ik zeer regelmatig mail ontvang met halve berichten die nieuwsgierig maken. Met circa 11 miljoen Nederlandse gebruikers is LinkedIn inmiddels ook een data-goudklomp. Zeker als je ziet welke ruimte mensen krijgen en - zonder enige schroom voor hun privacy - nemen om zich over van alles en nog wat te uiten.

LinkedIn als supermarkt voor professionals? Ieder z’n eigen schapruimte op het virtuele arbeidsmarktplein. Het aanbod is overweldigend en het kost tijd om de weg te vinden. De vraag blijft of de beoogde (be)zoekers jouw plakkaatje op het prikbord gaan zien tussen al die andere boodschappen.