Veerle Wauters

Koophandelstraat 7

3270 Scherpenheuvel

0497 31 71 26

veerle@jugo.be

www.jugo.be

De eerste maand van het nieuwe jaar is alweer gepasseerd. Wat gaat dat snel! En in die maand heb ik niet bepaald stil gezeten... Sommige plannen gingen niet door, zoals de stiltegroepen die ik in Diest en Ramsel gepland had. En nieuwe ideeën staken de kop op... Daarover lees je meer in deze nieuwsbrief!

Webinars

In januari heb ik voor het eerst gebruik gemaakt van de technologie van de “webinar” om workshops via het internet te geven. En meteen werd het mooie van de webinar-technologie duidelijk: deelnemers kwamen uit verschillende regio's die dermate ver weg van Scherpenheuvel liggen, dat deze mensen naar een gewone workshop in Scherpenheuvel nooit zouden zijn gekomen. Maar nu konden ze wel deelnemen, ookal wonen ze in West-Vlaanderen, Nederland, Duitsland en zelfs Tsjechië!

Voor alle webinars die ik organiseer, geldt dat iedere deelnemer een vrije bijdrage kan betalen. 50% van die bijdrages stort ik op het einde van de maand door naar een goed doel.
Op 31 januari heb ik hierdoor 35€ kunnen schenken aan Unicef! Hartelijk dank aan alle deelnemers die met hun bijdrage dit mee hebben mogelijk gemaakt!

In februari zal 50% van de opbrengst van de verschillende webinars geschonken worden aan Haïti LaVi 12-12, een consortium van NGO's die in Haït aan het werk zijn na de verwoestende aardbeving van 12 januari.

Online stiltegroepen!

Zoals aangekondigd in de vorige nieuwsbrieven, had ik gepland om 2 stiltegroepen op

te starten in januari. Aangezien er te weinig inschrijvingen waren om uit de kosten te komen, heb ik jammer genoeg die stiltegroepen moeten annuleren.

Ondertussen is er een nieuw concept gerijpt: “online stiltegroepen”. Op deze manier maakt het eigenlijk niet meer uit of er nu 2 of 20 deelnemers zijn. En aangezien je deze online stiltegroepen van thuis uit kan volgen, maakt het niet uit of je dichtbij of veraf woont.
We volgen dezelfde opbouw als bij de 'gewone' stiltegroepen: vanuit beweging en klank gaan we naar de stilte waarbij je zelf kan ontdekken wat jouw weg is naar jouw stilte.
Ook online, via webinar, kan je de oefeningen meedoen, de stilte ervaren en je beleving delen met de andere deelnemers. En ookal zit je in je eentje voor je computer, toch kan je snel voelen dat je verbonden bent met de andere deelnemers en deel uitmaakt van een groep.

Door via webinar te werken, hoef je je niet te verplaatsen, heb je geen babysit nodig om op je slapende kinderen te letten en kan je deelnemen aan een workshop waar je anders de tijd of de mogelijkheid niet toe had.

Op deze momenten kan je de online stiltegroepen volgen: vrijdag 5 februari om 10u, vrijdag 12 februari om 10u, woensdag 17 februari om 20u en woensdag 24 februari om 20u. (klik op de data om je voor de stiltegroepen in te schrijven).

Als deelnemer betaal je een vrije bijdrage waarvan 50% doorgestort zal worden naar Haïti LaVi 12-12.
Voor meer info verwijs ik je naar de blog.

Uit de praktijk geklapt.

“Hoe doe je dat toch?” vroeg de moeder van een jongen met ADHD die bij mij in begeleiding is. “De vreselijke scènes waar we zo last van hadden, zijn na slechts enkele sessies voorbij. We zien nog geregeld dat de aanleiding tot een scène zich voordoet, maar in tegenstelling tot vroeger, lijkt hij nu even de kans te nemen en zich te bedenken ipv uit te barsten. Op die momenten lijkt hij in zichzelf een stilte of een kracht te vinden waardoor hij niet meer explodeert. Zo hebben we hem nog nooit gezien. Ik zou echt wel eens willen weten wat je hier doet.” ...
Tot mijn eigen verbazing krijg ik geregeld zulke reacties van ouders. Ik ben dan niet verbaasd over hun vraag maar over het feit dat kinderen zo snel inpikken op wat ik heb hier aanbied en zo snel evolueren. Elke keer weer sta ik met open mond te kijken naar de veranderingen die zich hier voltrekken en waarvan ik getuige mag zijn.

En ja, hoe doe ik dat dan? Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel “doe”. Ik “ben” vooral. Ik ben er voor de kinderen. Dat ene uur hebben ze mijn totale en onverdeelde aandacht. Maar meer nog dan dat, bied ik hen mijn onvoorwaardelijke acceptatie. Ze mogen hier zijn wie ze zijn. Ik vorm geen oordeel, ik ben niet de zoveelste die vindt dat er iets moet veranderen. Ze mogen zichzelf hier tonen zoals ze zijn zonder daarop een oordeel te krijgen. En tot slot krijgen ze mijn volle vertrouwen en geloof. Ik geloof in de kracht van elk kind om terug zijn weg te vinden en bij zichzelf te komen. Ik vertrouw op de eigen kracht van het kind, als basis van mijn werk. Tijdens de sessies bied ik zelf heel weinig aan. Af en toe vraag ik om een bepaalde opdracht te doen, maar meestal mogen kinderen vrij kiezen wat ze willen doen. Waarom? Omdat ik geloof in de eigen kracht van het kind. Onbewust weet elk kind wat het nodig heeft om weer in zijn kracht te komen. Onbewust weet het wat de volgende stap zal zijn. Als ik die stappen volg, zie ik hoe het kind zelf een traject opbouwt waarin bepaalde onderwerpen, problemen, zorgen, diepe angsten,... stap voor stap aan bod komen, op het moment dat het kind daar zelf klaar voor is. Er gebeurt wat er moet gebeuren. Ik had het zelf niet beter kunnen bedenken. Daarom ben ik ook gestopt met trajecten uit te denken. Ik volg de weg die het kind zelf aangeeft. Als ik zelf het traject uitteken en bepaal wanneer welke onderwerpen aan bod dienen te komen, ga ik voorbij aan het tempo van het kind. Ik riskeer dan dingen te doen waar het kind niet klaar voor is.

Ik ben dus vooral aanwezig bij het kind, zonder oordeel, zonder afwijzing. Ik bied het kind de emotionele en fysieke ruimte om zichzelf te zijn en om naar buiten te brengen wat er op dat moment klaar zit om naar buiten te komen zodat het geheeld kan worden.

En ja, natuurlijk bots ik nog geregeld op situaties waarin ik wel een oordeel voel opkomen, waarin ik me irriteer of waarin ik frustratie voel. Het is dan mijn verantwoordelijkheid om dat in mezelf op te lossen zodat deze gevoelens niet tussenkomen in de band die ik met een kind opbouw. Dan ben ik “aanwezig” bij mezelf, zonder mezelf te veroordelen zodat ik mezelf kan helen en weer met een open blik en een open hart naar het kind kan kijken. Gelukkig kan ik hiervoor rekenen op enkele dierbare collega's waarmee ik in een maandelijkse intervisie kan stilstaan bij de momenten waarop ik er even niet in slaag om zonder oordeel aanwezig te zijn bij het kind.

En als je kinderen volledig kan laten zijn wie ze zijn en hen kan laten voelen dat je hen accepteert zoals ze zijn, krijg je zulke mooi reacties terug. Zo is er een stoere jongen die me tegenover zijn vriendjes verdedigde. Zijn vriendjes hadden me namelijk over de speelplaats op school zien lopen en hadden opgemerkt dat ik nogal grote tanden heb (wat ook echt wel het geval is;-). Ze hadden tegen hem gezegd dat ik konijnentanden heb, waardoor hij als een echte ridder het op zich had genomen om mij te verdedigen...
En het mooiste compliment kreeg ik van een jongen van 8 die hier komt en die tegen zijn juf zei: “er is maar één iemand die me écht helemaal begrijpt en dat is mijn pedagoge (ik dus!).”
Daar smelt een mens toch van... ;-)

Leestip: “Het verloren symbool” van Dan Brown

Ik heb zonet de laatste roman van Dan Brown uit (schrijver van De Da Vinci Code, Het Juvenalis Dilemma, De Delta Deceptie en Het Bernini Mysterie). Zijn schrijfstijl is meteen heel herkenbaar en de opbouw van het boek volgt duidelijk dezelfde weg als in zijn vorige boeken. Het is ook het typische verhaal: een mysterie of geheim duikt op; aan de ene kant zijn er 'de goeien' die het mysterie of geheim willen beschermen en aan de andere kant zijn er 'de slechterikken' die het mysterie of het geheim willen bemachtigen om zo hun eigen macht te vergroten en chaos te creëren. En zoals in de vorige romans, ben je ook hier niet van iedereen zo zeker tot welk kamp hij/zij behoort, kwestie van de spanning op te drijven...

Maar geen van deze elementen leidde ertoe dat ik hier over deze roman wil schrijven. Het was vooral de inhoud die me erg aansprak.
Deze roman is grotendeels gewijd aan de paradigmaverschuiving die zich op dit moment op wetenschappelijk vlak afspeelt. Brown heeft het hier vooral over de noëtiek, een nieuwe tak binnen de wetenschap die zich richt op de kracht van de geest (in het Grieks staat “nous” (nous) voor “innerlijke kennis” of “intuïtief bewustzijn”). In het Nederlands betekent noëtiek 'denkleer'. Binnen de noëtiek wordt onderzoek gedaan naar de kracht van onze gedachten, de kracht van intentie, van meditatie en gebed, de kracht van de geest om materie te veranderen, het al dan niet bestaan van een onsterfelijke ziel, bijna-dood-ervaringen, 'paranormale' verschijnselen als telepathie, genezing via handoplegging, helderziendheid, genezing op afstand, zien op afstand,...
Het gaat hier niet over verstrooide professoren die in achterkamertjes hun onderzoek doen. Het eerste Instituut voor Noëtische Wetenschappen werd in 1973 opgericht door Dr. Edgar Mitchell, die in 1971 astronaut was op de apollo 14. Ondertussen gebeurt er noëtisch onderzoek aan meerdere gerenomeerde universiteiten in de Verenigde Staten en Groot-Brittanië en in privé-instituten over de hele wereld. En deze onderzoekers zijn geen duffe filosofie-professoren, maar experts op vlak van fysica, quantumfysica, geneeskunde, engineering,...
Andere interessante projecten die hierbij aansluiten zijn: het werk van Masaru EmotoLynne Mc Taggart, het Global Consciousness Project van de Princeton University,... over water, het uitgebreide onderzoek van

De resultaten van al deze onderzoeken wijzen in één richting: het menselijk denken kan letterlijk de fysieke wereld veranderen. Dit stuurt ons denken in een nieuwe richting naar een nieuwe visie op de wereld, op onszelf en het universum. Al deze onderzoeken bevestigen wat al eeuwenlang in de grote spirituele en mystieke tradities werd verkondigd. In de noëtiek ontmoeten spiritualiteit en wetenschap elkaar! Het “paranormale” blijkt toch niet zo raar te zijn, maar zelfs perfect wetenschappelijk verklaarbaar... New-Age en alternatieve stromingen blijken toch niet zo zweverig te zijn als altijd wordt voorgehouden... Deze hele nieuwe ontwikkeling heeft te maken met een paradigmaverschuiving die al een kleine eeuw bezig is binnen de wereld van de wetenschap en die nu stilaan begint door te dringen naar de rest van de maatschappij.

Ik ben alvast helemaal enthousiast over deze nieuwe ontwikkelingen die ik bijzonder intrigerend vind, ookal gaat het om heel complexe materie. Ik ben dan ook heel blij dat een populaire schrijver als Dan Brown dit onderwerp heeft uitgekozen voor zijn nieuwe roman.

Op mijn blog vind je enkele fragmenten uit het boek.
Meer over deze paradigmaverschuiving vind je in een reeks artikelen op de blog...

Op de blog vind je nog enkele artikelen die hier niet vernoemd werden.

En daarmee is een nieuwe maand ingezet, met weer nieuwe ideeën en plannen. Ik kijk ernaar uit!
Ik wens jullie in deze winterse dagen de stilte en het mooie licht die het sneeuwdeken ons brengt.

Hartelijke groeten,

Veerle Wauters