Een tweede nieuwsbrief. Hmm, al een hele maand loop ik me af te vragen wat ik hierin zou schrijven. Zou ik schrijven over hoe ongelooflijk snel alles hier gaat en hoe druk het is geworden? Zou ik schrijven over de vele nieuwe begeleidingen die opgestart zijn en de vele mooie momenten die ik daarin beleef? Zou ik schrijven over de ongelooflijke respons die ik na de lancering van Jugo kreeg, de vele warme en enthousiaste reacties? Zou ik schrijven over de nieuwe samenwerkingsverbanden die opstarten, de nieuwe uitdagingen, de leuke ideeën en initiatieven?

Alleen al het feit dat er zoveel is waarover ik zou kunnen schrijven, vervult me met een enorm gevoel van dankbaarheid. De afgelopen weken is er zoveel veranderd, zoveel gebeurd en komt er zoveel moois op me af. Elke dag opnieuw geniet ik van het feit dat ik gewoon mijn ding mag doen en daar ook nog van kan leven. Elke dag voel ik meer en meer de stroom van overvloed die ik mag ontvangen!

Ik had deze nieuwsbrief ook anders kunnen beginnen:
Dit wordt dan de tweede nieuwsbrief... Stress! De reacties op mijn eerste nieuwsbrief waren zo overweldigend positief, dat ik nu de druk voel: dit moet goed zijn! Ondertussen hebben zich ook al meer dan 70 mensen ingeschreven om de nieuwsbrief te blijven ontvangen! Fantastisch natuurlijk, maar ook een extra druk op mijn schouders. Wat moet ik nu schrijven? Wat zullen de mensen graag lezen? Wat zullen ze goed vinden? Stel je voor dat de tweede nieuwsbrief tegenvalt... Stel je voor dat iedereen zich uitschrijft voor de nieuwsbrief...

Iedereen kent deze gedachten wel, deze spanning die we onszelf opleggen. Deze angst- en doemgedachten kunnen het ons behoorlijk moeilijk maken.

De tekst van de eerste nieuwsbrief rolde er in één adem uit. Alsof de tekst al bestond en alleen maar door me heen stroomde, via mijn vingers op het toetsenbord. Mijn hoofd was hier niet zozeer bij betrokken, de tekst kwam vooral uit mijn hart. Ons hart laat zich niet dicteren door angst, door zorgen, door doembeelden. Je merkt wanneer je in zo'n “flow” zit waarbij de inspiratie vanzelf komt, dat alle angstbeelden en doemgedachten ver uit de buurt zijn. Je bent niet meer bezig met “wat zullen de anderen hiervan vinden”. Je lijkt dan wel een doorgeefluik van ideeën, beelden, inspiratie. Op zo'n moment zijn we vrij van belemmerende en destructieve gedachten. In die vrijheid, in die “flow” komt de inspiratie vanzelf.

Wanneer ik me bezig houd met angstgedachten zoals “zullen ze het wel goed vinden”, blokkeer ik die stroom, die flow en verdwijnt de inspiratie. Ik zit dan vast. Ik begin dan telkens aan een nieuwe zin om na enkele woorden vast te lopen en alles weer te wissen. Mijn hoofd is niet vrij om te creëren vanuit mezelf, maar is vooral bezig met het doembeeld van mislukking.

In elke situatie hebben we de kans om te kiezen: reageer ik vanuit vertrouwen en dankbaarheid of vanuit angst en stress? Laat ik me sturen door de angstgedachten en de doembeelden of kan ik die loslaten en vertrouwen op de stroom die ik dan kan toelaten? Van waaruit reageer jij? Laat je dat wat er is vrij stromen of blokkeer je de energie vanuit angst en doemgedachten?Hoe kijk jij naar de komende feestdagen? “ai, weer veel eten, verplicht samen komen en veel geld uitgeven” of “gezellig weer samen zijn en genieten van de overvloed (eten, cadeau's, samen zijn, vreugde, gezelligheid,...) waar de meesten onder ons deze dagen toch in gewenteld worden”

Het is heel boeiend om erachter te komen wat de basis van jouw gedachtengang vormt. Door stil te worden, stop je de stroom van gedachten die steeds maar blijft doorgaan en krijg je meer zicht op de aard van je gedachten. Meditatie, een flinke wandeling, creatief bezig zijn, zijn manieren om de gedachten even stil te leggen. Van daaruit kan je leren om ze te sturen en terug de baas te worden over die gedachten. Je kan kiezen welke gedachten je leven mogen beheersen: zorgen en angst of vertrouwen en vreugdevolle dankbaarheid.

Dit is wat we in de stiltegroepen stap voor stap ervaren. Elke week zoeken we samen de stilte op. We vertrekken vanuit zachte beweging of klank om zo de stilte toe te laten en te kijken wat er dan gebeurt. Aanvankelijk is het niet altijd aangenaam om stil te worden: er komt pijn en verdriet naar boven of plots hoor je heel luid die negatieve gedachten die alsmaar door je hoofd razen. Wanneer ik met volwassenen werk, begin ik de sessie ook altijd met enkele minuten stilte waarbij de meesten tijdens de eerste sessies aangeven dat ze dat niet fijn vinden. Er komt dan zoveel naar boven wat ze anders altijd netjes kunnen wegdrukken. Maar door stil te staan bij wat er is, het toe te laten in plaats van het altijd maar weg te duwen, merk je dat de pijn afneemt en de negatieve stem stiller wordt. Langzaamaan wordt de stilte dieper en kom je bij een vredig gevoel, bij een plek in jezelf waar het rustig en aangenaam is.