Veerle Wauters

Koophandelstraat 7

3270 Scherpenheuvel

0497 31 71 26

veerle@jugo.be

www.jugo.be

Lente- Pasen

De lente is in het land! Afgelopen weken genoot ik van elk straaltje zon dat op mijn dakterras viel en was ik er als de kippen bij om mijn was buiten in de zon te laten drogen. Heeeeerlijk!
Ik moet me zelfs een beetje inhouden om niet meteen al mijn winterkleren weg te stoppen en de zomerspullen boven te halen. We moeten april nog doorkomen... Elk jaar laat ik me weer vangen: ik jubel bij de eerste tekenen van de lente en zou aan het gras gaan trekken om het sneller te laten groeien. En wanneer we in april dan weer regen en kou of zelfs sneeuw over ons heen krijgen, ben ik stomverbaasd.

Hetzelfde heb ik met nieuwe ideeën die opkomen. Ik zou ze meteen diezelfde dag nog willen uitwerken en bekend maken. Ik wil er meteen in vliegen. Zo gaat dat wanneer ik enthousiast en begeesterd ben. Maar ik vergeet dat dingen hun tijd nodig hebben om te groeien. Mijn ongeduld heeft het hier heel moeilijk mee.

Maar de lente vraagt van ons om de tijd te nemen om het nieuwe te laten kiemen en groeien. Ik ben momenteel in de keuken aan het experimenteren met kiemen en het vraagt veel geduld van mijn kant om de zaadjes rustig te laten kiemen en groeien tot ze eetbaar zijn. Eerst moeten ze hun oude vorm afschudden en daaruit omhoog groeien.
En elke dag sta ik regelmatig te kijken, op zoek naar nieuwe scheutjes... ;-)

Terwijl ik vorige week de terrasplanten terug buiten zette na een lange winter binnen, zag ik dat veel bladeren verdord waren. Ik had behoorlijk wat werk met het weghalen van de oude blaadjes en bloemen van vorig jaar. Maar naarmate ik meer en meer van dat oude, verdorde weg deed, kon ik zien hoe de nieuwe scheuten klaar zitten om de komende weken op te groeien. Het nieuwe kan maar komen wanneer we het oude opruimen.
Niet simpel, dat thema 'het oude loslaten en het nieuwe de tijd geven om te groeien'. Maar dat is helemaal waar de lente voor staat. Dat is waarom Pasen in de lente valt en we hier eeuwen geleden Nieuwjaar vierden op 1 april (in verschillende culturen wordt Nieuwjaar nog steeds gevierd op 21 maart, het begin van de lente). Daarom ook de grote lenteschoonmaak: het oude opruimen om plaats te maken voor het nieuwe.
We moeten het oude loslaten, dat wat we kennen, maar wat ons nu niet meer dient. Pas dan kan het nieuwe komen.
Ik merk dat dit proces zich op dit moment bij veel mensen ook innerlijk afspeelt: ze voelen dat ze niet meer op hun plaats zitten op hun job en dienen die los te laten, hetzelfde gebeurt met mensen die gaan verhuizen (het oude huis loslaten) en anderen die hun relatie loslaten. Loslaten doet pijn en geeft veel angst. Hetgeen we kennen en waarmee we vertrouwd zijn, laten we niet graag achter. Maar tegelijk voelen we dat het niet meer klopt en niet meer bij ons past. Zoals een slang die moet vervellen omdat het oude vel te klein is. Of de jas die niet meer past voor een kind dat flink gegroeid is. Enkel door los te laten, kunnen we de vreugde voelen van het nieuwe dat om de hoek komt piepen en dat wel weer bij ons past: de nieuwe job, het nieuwe huis, de nieuwe relatie,...

Ook binnen Jugo voltrekt dit proces zich. Ik laat het oude los: de online workshops zoals ik ze aanbood en ook graag deed. En ik laat ook het ongeduld los om meteen met iets nieuws aan te komen zetten. Ik laat de controle los en geef me over aan het tempo van de natuur: de lente vraagt geduld...

Verder vraagt de lente ook om geduld te hebben met onszelf en ons lichaam. Als ik overal rondom me hoor hoe moe iedereen is, dan staat het wel vast: de voorjaarsmoeheid is er weer.
Gek toch hé, die vermoeidheid. Alsof ons lichaam de winter niet weg krijgt. Ik zat me dan ook enkele dagen geleden af te vragen wat er precies aan de hand is waardoor we zo moe zijn.
Ik denk dat ik vandaag een antwoord heb gekregen: de batterij van mijn GSM laadt niet meer goed op waardoor die na enkele uren weer leeg is en hetzelfde probleem heb ik bij mijn auto (ik kreeg vandaag te horen dat de alternator stuk is waardoor de batterij niet meer oplaadt en nu stilaan helemaal leeg is). Als dat geen mooie synchroniciteit is!
Alleszins blijkt dat we niet meer zo goed opladen... En als ik even terugblik, dan zie ik dat ik vooral vermoeid ben nu ik al enkele dagen na elkaar geen tijd meer had voor mijn ochtendwandelingetje en een -meditatiemoment. Ik ga er alvast iets aan doen door de komende dagen niet teveel energie te verbruiken en mezelf op te laden met de dagelijkse ochtendwandeling en meditatie, gezond eten en voldoende slapen. Maar eerst en vooral ga ik nu mijn bad laten vollopen (met kaarsjes errond, glaasje wijn, laptop met mooie film ernaast,...), want dat is mijn grote oplader! Opladen geblazen dus!

Verstillende vakantie in de Algarve

In een eerdere mailing kondigde ik de verstillende vakantie in de Algarve al aan. Maar wat kan je ver wachten van deze vakantie? Waarom zou je deelnemen aan een verstillende vakantie? Waarom zou je willen verstill en? Misschien om op te laden?

   Onze gedachten volgen een bepaald verhaal, een beeld zeg maar dat we voor onszelf opgebouwd hebben: ik ben degene die dit en dat goed kan en altijd problemen heeft met zus en  zo,.... Die gedachten creëren op zich weer emoties: angst voor moeilijke situaties en mogelijke pijn, verdriet over pijnlijke herinneringen die we telkens weer ophalen, woede om de onrechtvaardigheid die wel ergens in ons verhaal zit,.... Doorgaans laten we ons meeslepen door deze gedachten en emoties en golven we van het ene verlangen in de andere emotie...

   We hebben in ons echter ook een waarnemer: degene die vaststelt dat we weer op sleeptouw worden genomen en degene die ervoor kan kiezen om niet mee te gaan in de gedachten. We kunnen onze gedachten niet stil zetten, maar we kunnen met deze waarnemer onze gedachten wel aanschouwen en ervoor kiezen om ze voorbij te laten gaan en aanwezig te blijven in het NU.

Wanneer we in het NU aanwezig zijn, laten we ons niet meer meeslepen door die gedachten en de emoties die daarbij worden opgeroepen. We zijn aanwezig bij wat er nu is en vinden sneller terug onze innerlijke rust en stilte. We hebben dan minder het gevoel dat het leven ons overkomt, dat we vast geraken in stress, situaties, emoties, neerwaartse gedachten,.... We vechten niet meer tegen wat we voelen of tegen wat er zich in ons leven voordoet en we houden niet meer krampachtig vast aan dingen die voorbij zijn en we dienen los te laten. En dit brengt vooral veel innerlijke rust en tevredenheid...

In onze dagelijkse stiltemomenten (we voorzien bepaalde stilteblokken elke dag en doen samen aan meditatie en andere verstillende activiteiten) oefenen we om bij die waarnemer te blijven, om onze eigen gedachten te aanschouwen en te laten voorbij gaan. We krijgen meer inzicht in ons eigen verhaal dat we graag aanhouden maar dat ons ook telkens meesleept. We ontdekken welke gedachtepatronen steeds terugkeren om ons uit ons evenwicht te halen. En we oefenen in het voorbij laten gaan van die gedachten. En zo groeien we dagelijks in het aanwezig komen in het NU, bij wat er nu is, binnen ons en buiten ons,...
Voor een concreet dagprogramma en inschrijvingsformulier klik je best hier.

Stilte is het niet meer meegaan in de stroom van gedachten die toch blijft komen, maar ze aanschouwen en loslaten. Stilte is zonder verwachtingen en zonder oordelen het NU zien zoals het is. In de stilte laat je herinneringen uit het verleden en verwachtingen voor de toekomst los en ben je aanwezig in het NU, waarbij elk NU-moment nieuw is en zich voor het eerst aan je aanbiedt. We kijken weer met een frisse en open blik naar elk nieuw moment en laten ons niet meer sturen door herinneringen, overtuigingen of oude angsten.

Dit alles in combinatie met de Portugese zon, het heerlijke verblijf in Casa Jaede en de prachtige omgeving van de Algarve staat garant voor een heerlijke, ontspannende vakantie waarna je weer helemaal opgeladen en met enige spijt dat het alweer voorbij is, het vliegtuig weer op zal stappen...

Online workshops

Maart is een bijzondere maand geweest wat betreft de online workshops. Ik had twee soorten workshops voorzien: de online stiltegroepen en de Ho'Oponopono workshops. Jammer genoeg heb ik de Ho'Oponopono workshops moeten stopzetten (meer info op http://jugo.be/hooponopono). Deze onverwachte wending zette me aan het denken. In januari en februari heb ik veel online workshops gegeven en ik heb hier ook enorm van genoten. Deze online workshops waren nieuw voor mij en ik ontdekte dat het heel fijn was om via deze weg met mensen over heel Vlaanderen en Nederland en zelfs over heel Europa te kunnen communiceren en uitwisselen. Maar tegelijk had dit tot gevolg dat ik vele uren gekluisterd zat aan mijn laptop: voorbereiden van de workshops, begeleiden van de workshops, up to date houden van de blogs (in Nederlands en Engels), extra reclame maken via verschillende internet-wegen, nieuwsbrieven uitwerken,... Het werd me duidelijk dat ik bijna een slaaf was geworden van mijn laptop en de online projecten die ik opzette, wat ten koste ging van tijd om gezond te koken, te bewegen, te ontspannen,... Zo gaat dat wel vaker wanneer ik begeesterd aan een nieuw initiatief begin: ik vlieg er 'volle bak' in (misschien dat daarom mijn batterij nogal leeg is?). En dan is het goed om op tijd eens stil te staan en te bekijken of ik nog wel op het goede spoor zit. Afgelopen weken heb ik dat gedaan en ik heb ervoor gekozen om het wat rustiger aan te doen in 'internetland'. De komende maand heb ik geen online workshops gepland. Ik neem de tijd die vrij komt om te lezen, om me te verdiepen in het thema 'heling' en te bekijken waar dit naartoe leidt. Tegelijk neem ik wat gas terug door beide nieuwsbrieven samen te brengen tot één nieuwsbrief en ze ook niet meer op een vast moment te laten verschijnen. Je krijgt niet meer elke eerste dag van de maand de nieuwsbrief in je mailbox. Ik laat mijn tempo hierin bepalen door mijn eigen inspiratie: heb ik iets te vertellen, dan verschijnt er een nieuwsbrief. En tegelijk vertrouw ik erop dat vanuit deze terugtrekbeweging naar meer stilte, er weer nieuwe dingen kunnen ontstaan... Ik hou je op de hoogte!

Brief van Maria uit Ethiopië

In een eerdere nieuwsbrief vertelde ik dat Jugo sinds begin december 2009 een (Foster-Parent)Plan-kindje in Ethiopië steunt: Maria. Op maart werd Maria 4 jaar. Enkele dagen later kreeg ik een eerste brief van haar. Je kan de brief samen met meer info over Maria terugvinden op de blog.
Wil je ook graag Planouder worden van een kind in de derde wereld? Surf dan snel naar www.planbelgie.be

Therapieruimte te huur

Sinds kort werk ik samen met Huize Levensruimte in Averbode waar ik één avond per week speltherapie aanbied aan kinderen die daar verblijven. Ondertussen staat mijn praktijkruimte 2 avonden (di en do) en 2 namiddagen (ma en do) per week leeg (doordat ik ook in Ham werk en wekelijks enthousiast repeteer met de Bob Boon Singers).
Daarom ben ik op zoek naar een collega die de visie van Jugo deelt en graag binnen eenzelfde energie zijn/haar werk gedurende enkele uren per week in mijn praktijk wil uitvoeren.
De ruimte is ongeveer 3m op 4m (prima voor individuele begeleiding; te klein om met groepen te werken). Er staan enkele stoelen (krukjes, klapstoelen en stoelen met leuning alsook een ligstoel die oa handig kan zijn voor voetmassages), een gewone tafel en een massagetafel. Er is creatief materiaal aanwezig (knutselgerief, klei, verf, potloden, stiften, muziekinstrumenten,...) en heel wat spelmateriaal.
Werk je op een therapeutische manier (psychotherapie, ostheopathie, homeopathie, massages, ...) met kinderen, jongeren of volwassenen? Sluiten jouw visie en handelswijze aan bij die van Jugo? Wil je graag je regio uitbreiden door in Scherpenheuvel enkele uren per week te werken? Of denk je dat ons beider aanbod mooi complementair is en we op deze manier goed kunnen samen werken en tot nieuwe initiatieven kunnen komen?
Mail dan snel naar veerle@jugo.be voor een vrijblijvende kennismaking.

Enkele leuke sites:

Pasen

 Het is Pasen vandaag.
Het feest van het Leven dat sterker is dan de dood; de Liefde die sterker is dan het lijden. De natuur die in de lente weer tot leven komt na er lange tijd kaal en doods uit te hebben gezien. Wat mij betreft is Pasen het mooiste en belangrijkste feest binnen onze Christelijke cultuur. Zonder verrijzenis zou er nooit sprake geweest zijn van het Christendom en was Jezus gewoon één van de vele andere predikers die in die dagen rondzwierven in Palestina. Het Christendom beweert een geloof van de 'goede boodschap' te zijn, geloof van het Leven en de Liefde.
Deze ochtend maakte ik mijn dagelijks wandelingetje door het Mariapark achter de basiliek van Scherpenheuvel. Daar loopt een rozenkransweg met verschillende statieën die start met de aankondiging van de geboorte van Jezus door de engel en eindigt met de Hemelvaart van Maria. Elke statie is even groot en bij elke statie staan er 4 bankjes. Op één statie na: de gekruisigde Jezus. Van de pakweg 15 statieën gaan er een stuk of vijf over het lijden van Jezus. Er is geen enkel wonder te zien, geen enkel vreugdevol tafereel over wat Jezus als boodschap bracht. Wanneer je de rozenkransweg volgt van begin tot einde bots je halfweg op een gigantisch kruis met een dode Jezus en onder het kruis de treurende Maria en Maria Magdalena. 16 bankjes staan er bij deze gigantische opstelling. 4 keer meer dan bij de statie van de verrijzenis die ietsje verder staat, helemaal onopvallend in de rij tussen de andere statieën...
De verheerlijking van het lijden en de dood... Jammer genoeg is het Christendom in mijn ogen verworden tot een cultus van lijden: als we maar genoeg afzien hier op aarde, dan zullen we zeker in de hemel komen. Een lokale priester wist mijn buurvrouwtje nog te vertellen dat ze dankbaar mag zijn om haar vele pijnen (fysiek en emotioneel) die ze dagelijks moet doorstaan want dat betekent dat God veel van haar houdt... Ze had echter liever een echte man en familie gehad die van haar houden.
Overal horen we dat verandering aan de orde is, dat we nieuwe wegen moeten inslaan. Van Obama tot de economische crisis en de fairtrade beweging, allen kondigen ze verandering aan. Ik stel voor dat de kern van deze verandering mag liggen in het geloof in het Leven en in de Liefde ipv in lijden. Dat we mogen geloven in onze eigen kracht, in onze eigen mooie kanten en talenten. Dat we mogen geloven in solidariteit, verbondenheid, hulpvaardigheid. In plaats van ons te verliezen in angstige zorgen, wrok om wat ons misschien twintig jaar geleden overkomen is, pijn om een verlies, ongeloof in beterschap,...
Dat wens ik je toe: dat het Leven sterker is dan de dood, de Liefde sterker dan het lijden.

Een zalig Pasen!

Veerle Wauters