Nieuwsbrief September 2010 Jaargang 2, nr 7.
Veerle Wauters Koophandelstraat 7 3270 Scherpenheuvel 0497 31 71 26 veerle@jugo.be www.jugo.be http://jugo.be/blog	Vakantie? September. De scholen zijn weer gestart, de grote vakantie is voorbij. Iedereen gaat terug naar 'business as usual'. Hoe is jouw vakantie geweest? Heb je kunnen genieten van een heerlijk vakantiegevoel? Wat bepaalt zo'n vakantiegevoel eigenlijk? Wat is vakantie eigenlijk? Is het enkel die ene periode per jaar waarin we niet gaan werken? Is dat vakantie? Of is vakantie meer dan dat? Ik ben de hele zomer, op één week in de Algarve na, aan het werk geweest en ben veel bezig geweest met die vraag “wat is vakantie?”. Ik heb vanalles geprobeerd om tussen het werken door het vakantiegevoel op te roepen: terrasjes doen, gaan wandelen, een dagje op mijn terras lezen, lekker lang in de zetel naar een mooie film kijken, naar de sauna gaan, een uitstapje, op bezoek gaan bij familie of vrienden,... Dit zijn allemaal activiteiten die ik associeer met vakantie. Maar het was erg moeilijk om het vakantiegevoel te creëren. In mijn hoofd bleef ik met vanalles bezig; ik kwam niet echt tot rust. Ondanks de 'vakantie-activiteiten' kreeg ik maar geen vakantiegevoel. Vakantie blijkt niet af te hangen van wat je doet, maar van hoe het in je hoofd is. Ben je rustig en stil in je hoofd, dan heb je makkelijker een vakantiegevoel. En dan maakt het niet uit wat je doet en wat voor weer het vandaag is, het vakantiegevoel is er. Ben je continu met vanalles bezig, ben je aan het malen, dan is het erg moeilijk om dat vakantiegevoel op te pikken. De meesten onder ons hebben het nodig om op reis te gaan, weg van het werk en het huishouden, weg van de dagelijkse beslommeringen om zo tot rust te komen, de molen in ons hoofd stil te leggen en dat heerlijke vakantiegevoel te krijgen. Maar is het altijd nodig om op reis te gaan? Als we alleen op verplaatsing het vakantiegevoel kunnen krijgen, zijn we gedoemd tot één of enkele vakantiemomenten per jaar en moeten we het de rest van het jaar zonder stellen. De laatste weken ben ik opnieuw begonnen met elke ochtend een half uurtje stretching, yoga en meditatie. Als het weer het toelaat doe ik dit op mijn terras en geniet ik van de frisse ochtendlucht en de zon die boven de daken komt piepen en in mijn gezicht schijnt. En ik moet zeggen, ookal is de grote vakantie gedaan, ik kom nu eindelijk in het heerlijke vakantiegevoel. Elke ochtend geniet ik van de stilte, de rust (ik sta ruim op tijd op zodat ik me niet moet haasten), de tijd die ik krijg om wakker te worden, de frisse buitenlucht,... En die stilte blijft doorheen de dag steeds beter hangen, waardoor ik als maar langer van dat ontspannen vakantiegevoel kan genieten. De dagen verlopen rustiger, er is meer stilte in en rondom mij. De molen in mijn hoofd is stilgevallen. Elke keer hij weer start, ben ik me ervan bewust en keer ik terug naar de stilte door mijn aandacht op mijn adem te richten. Ik heb niet meer dat gevoel 'ik moet nog vanalles doen'. De tijd lijkt langzamer te gaan, er is meer tijd om in alle rust mijn ding te doen. Vakantie in mijn hoofd! En deze vakantie is niet beperkt tot een bepaalde periode maar kan een heel jaar duren ;-) Ik wens je dus bij de start van het nieuwe schooljaar heel veel vakantiegevoel toe! Uit de praktijk geklapt: het doel loslaten Door de toenemende rust in mijn hoofd, ben ik me opnieuw van iets bewust geworden wat ik eingelijk al lang wist, maar weer uit het oog was verloren: het belang van het loslaten van het doel... In mijn praktijk werk ik met kinderen en volwassenen die het emotioneel moeilijk hebben. Allemaal komen ze met een bepaald doel: zich weer beter voelen, meer zelfvertrouwen hebben, beter met emoties kunnen omgaan, minder verlegen zijn, niet meer agressief zijn, verlost geraken van de faalangst, niet meer depressief zijn,... Bij kinderen zijn het vooral de ouders die het doel formuleren, de kinderen komen in hun beleving vaak gewoon wat spelen. Volwassen cliënten komen zelf heel duidelijk met een doel. En al die jaren dat ik dit werk doe, laat ik me geregeld vangen en houd ik me vast aan het doel dat gesteld wordt. Eens ik dat doe, raak ik vast. Ik word onzeker en zenuwachtig: kan ik wel iemand helpen om niet meer depressief te zijn? Hoe moet ik in godsnaam iemand zover krijgen dat hij/zij meer zelfvertrouwen krijgt? Wat moet ik met een agressief kind beginnen zodat het minder agressief is? Ik ga dan op zoek naar logische stappenplannen en voel heel veel druk op mijn schouders. Ik heb het gevoel dat er met argusogen naar mij gekeken wordt: bereikt ze het doel wel? En het enige resultaat is dat ik verkramp, mijn intuïtieve manier van werken verlies en helemaal nergens uitkom met die cliënt... Het werken met kinderen heeft me geleerd om het doel los te laten. Ik ga kinderen niet trainen, ik volg geen stappenplan om minder verlegen te worden en meer vrienden te hebben,... Ik ga mee in hun beleving: vandaag gaan we gewoon spelen. Als ik in het doel dat de ouders stellen, mee stap, dan zit ik ahw tegenover het kind en kijk ik met een soort van afkeuring naar het kind: jij bent agressief en dat is niet goed, jij moet leren om minder agressief te zijn. Of: jij bent veel te verlegen en dat is niet goed, ik moet jou socialer maken. Enz... Kinderen voelen dit feilloos aan en blokkeren dan de boel. Als ze voelen dat ik op die manier naar hen kijk, alsof er iets mis is en ze moeten veranderen, dan lopen we vast. Als ik naast het kind ga zitten en benieuwd ben om te ontdekken wie hij/zij is, dan gebeurt er iets heel anders. Als ik me open voor wie het kind is zonder daarover te oordelen, dan bloeit een kind open. Als ik een kind dat vaak gestraft wordt owv zijn agressie, niet veroordelend maar net verwelkomend tegemoet treed, dan vallen de muren neer en krijg ik het kwetsbare kind te zien dat achter al die agressie schuil gaat. Ik krijg hier de grote pestkoppen van de speelplaats over de vloer, maar nog nooit werden ze hier agressief; ze bleken allemaal net lieve doetjes te zijn die genoten van dit uurtje exclusieve en positieve aandacht voor hen... Als ik het doel loslaat, kan ik de weg van het kind volgen. En kinderen weten de weg als ze voelen dat wij erin geloven en bereid zijn die weg mee te gaan en te respecteren. Dat is één van de redenen waarom ik de ouders van de kinderen die bij mij komen, niet zelf begeleid. Als ik dat doe, zit ik meteen weer op de strenge, oordelende stoel tegenover het kind. Ik sympathiseer met de ouders, ik vind ook dat er iets moet veranderen aan dat kind en ik voel de druk van hun verwachtingen naar mij toe. Ik heb het gevoel dat ik me moet verantwoorden, dat ik moet uitleggen hoe ik met hun kind aan het werk ben, waarom ik dat doe, hoe ik denk het doel te bereiken en hoe lang dat zal duren. En dan ben ik verloren... Ons psyche werkt zo niet en ik kan ook niet zo werken met kinderen. Ik moet de weg en de eigen wijsheid van het kind volgen. Hetzelfde geldt voor volwassenen! Ook volwassenen kennen echt wel de weg. Velen denken dat ze die zijn kwijt geraakt en dat ze zelf de uitweg uit de problemen niet meer vinden. Maar als er iemand naast hen zit om hen aan te moedigen om hun eigen weg te volgen, hun eigen wijsheid aan te wenden en te vertrouwen op hun eigen krachten, dan kunnen er wonderen gebeuren. Als die begeleider bereid is om te vertrouwen, het doel los te laten en de weg te volgen zoals die zich stap voor stap ontvouwt, dan komen we het verst. Dankzij mijn werk met kinderen, kan ik nu ook op deze manier met volwassen cliënten omgaan. Het is niet makkelijk, het vraagt veel vertrouwen, maar geregeld worden we dan allebei (de cliënt en ik) beloond met kleine en grote wonderen. Het vraagt nog meer van mijn vertrouwen om in het werken met volwassenen het doel los te laten omdat deze cliënten zelf heel duidelijk dat doel voor ogen hebben. Maar het lijkt me steeds beter te lukken ;-) Het blijft voor mij dan ook een heel wijze les: laat het doel los en volg de weg die je er vanzelf naartoe leidt. En misschien kom je op nog veel beter plaatsen uit dan je aanvankelijk voor ogen had! Dit geldt helemaal niet alleen voor psychotherapie, maar kan je op alle domeinen van je leven toepassen... Update ivm de vorige nieuwsbrief: Mijn vorige nieuwsbrief ging over het laten stralen van je eigen lichtje. Daarin kondigde ik aan dat ik graag mijn kinderverhalen zou willen uitgeven. De afgelopen maanden heb ik hard gewerkt aan dit project met als resultaat enkele gesprekken met uitgeverijen (waarvan er twee tot nu toe geïnteresseerd reageren) en met mogelijke illustratoren. Tot nu toe heb ik nog niet de illustrator gevonden waarbij mijn intuïtie me aangeeft dat dit de juiste persoon is. Mijn oproep blijft dus gelden: illustrator gezocht! Andere artikelen op de blog: De kracht van verwondering. Gisterenavond ben ik met twee vriendinnen naar Cirque Du Soleil in Oostende gegaan. Meteen als je binnenkomt, wordt je aandacht gegrepen door het vreemde decor, de fantasiefiguren, de droomachtige wezens. De hele voorstelling heb ik met grote ogen zitten kijken naar het prachtige spektakel van fabelachtig licht, adembenemende acrobatie, mysterieuze klank en vooral het fantasiekarakter van het geheel. Je belandt er in een droomwereld en elke keer word je weer verrast door iets nieuws, iets geks, iets grappigs, iets prachtigs, iets onverwachts, iets ondefineerbaars,… Ik vroeg me af wie het decor, de kostuums en de regie bedacht heeft. Volgens mij moet dat iemand met een heel kinderlijke geest geweest zijn. Want zo voelde ik me ook tijdens het kijken: een verwonderd klein kind, verbaasd om alles wat er te zien was. (...) Lees verder. Beslissen vanuit je gevoel of intuïtie, hoe doe je dat? De laatste maanden heb ik meerder keren de vraag gekregen om mijn manieren om te kiezen vanuit je gevoel of intuïtie uit te leggen. Aangezien de vraag blijft terugkomen, geef ik dit hier graag in één keer mee. Maar eerst de vraag: waarom zou je moeten kiezen vanuit je gevoel of intuïtie? Wat is er mis met ons verstand? Op zich is er niets mis met ons verstand. Ik kan niet enthousiast zijn over uitspraken als “kop eraf! We gaan alleen nog voelen.”. In ons leven zijn er verschillende beslissingen die je best met je verstand neemt. (...) Lees verder: beslissen vanuit je gevoel of intuïtie: waarom? Lees verder: beslissen vanuit je gevoel of intuïtie: hoe? Agenda 23 oktober 2010 van 9u tot 13u: systeemopstellingen gericht op vragen rond kinderen. Lees meer hierover op de blog. Geniet van het nieuwe schooljaar en vergeet af en toe niet eens het vakantiegevoel in je hoofd op te zoeken ;-) Groetjes! Veerle
Veerle Wauters Koophandelstraat 7 3270 Scherpenheuvel 0497 31 71 26 veerle@jugo.be www.jugo.be http://jugo.be/blog

Nieuwsbrief

September 2010

Jaargang 2, nr 7.

Veerle Wauters

Koophandelstraat 7

3270 Scherpenheuvel

0497 31 71 26

veerle@jugo.be

www.jugo.be

http://jugo.be/blog

Vakantie?

September. De scholen zijn weer gestart, de grote vakantie is voorbij. Iedereen gaat terug naar 'business as usual'.
Hoe is jouw vakantie geweest? Heb je kunnen genieten van een heerlijk vakantiegevoel?

Wat bepaalt zo'n vakantiegevoel eigenlijk? Wat is vakantie eigenlijk? Is het enkel die ene periode per jaar waarin we niet gaan werken? Is dat vakantie? Of is vakantie meer dan dat?

Ik ben de hele zomer, op één week in de Algarve na, aan het werk geweest en ben veel bezig geweest met die vraag “wat is vakantie?”.

Ik heb vanalles geprobeerd om tussen het werken door het vakantiegevoel op te roepen: terrasjes doen, gaan wandelen, een dagje op mijn terras lezen, lekker lang in de zetel naar een mooie film kijken, naar de sauna gaan, een uitstapje, op bezoek gaan bij familie of vrienden,... Dit zijn allemaal activiteiten die ik associeer met vakantie. Maar het was erg moeilijk om het vakantiegevoel te creëren. In mijn hoofd bleef ik met vanalles bezig; ik kwam niet echt tot rust. Ondanks de 'vakantie-activiteiten' kreeg ik maar geen vakantiegevoel.

Vakantie blijkt niet af te hangen van wat je doet, maar van hoe het in je hoofd is. Ben je rustig en stil in je hoofd, dan heb je makkelijker een vakantiegevoel. En dan maakt het niet uit wat je doet en wat voor weer het vandaag is, het vakantiegevoel is er. Ben je continu met vanalles bezig, ben je aan het malen, dan is het erg moeilijk om dat vakantiegevoel op te pikken.

De meesten onder ons hebben het nodig om op reis te gaan, weg van het werk en het huishouden, weg van de dagelijkse beslommeringen om zo tot rust te komen, de molen in ons hoofd stil te leggen en dat heerlijke vakantiegevoel te krijgen.

Maar is het altijd nodig om op reis te gaan? Als we alleen op verplaatsing het vakantiegevoel kunnen krijgen, zijn we gedoemd tot één of enkele vakantiemomenten per jaar en moeten we het de rest van het jaar zonder stellen.

De laatste weken ben ik opnieuw begonnen met elke ochtend een half uurtje stretching, yoga en meditatie. Als het weer het toelaat doe ik dit op mijn terras en geniet ik van de frisse ochtendlucht en de zon die boven de daken komt piepen en in mijn gezicht schijnt.
En ik moet zeggen, ookal is de grote vakantie gedaan, ik kom nu eindelijk in het heerlijke vakantiegevoel. Elke ochtend geniet ik van de stilte, de rust (ik sta ruim op tijd op zodat ik me niet moet haasten), de tijd die ik krijg om wakker te worden, de frisse buitenlucht,... En die stilte blijft doorheen de dag steeds beter hangen, waardoor ik als maar langer van dat ontspannen vakantiegevoel kan genieten. De dagen verlopen rustiger, er is meer stilte in en rondom mij. De molen in mijn hoofd is stilgevallen. Elke keer hij weer start, ben ik me ervan bewust en keer ik terug naar de stilte door mijn aandacht op mijn adem te richten. Ik heb niet meer dat gevoel 'ik moet nog vanalles doen'. De tijd lijkt langzamer te gaan, er is meer tijd om in alle rust mijn ding te doen.

Vakantie in mijn hoofd! En deze vakantie is niet beperkt tot een bepaalde periode maar kan een heel jaar duren ;-)

Ik wens je dus bij de start van het nieuwe schooljaar heel veel vakantiegevoel toe!

Uit de praktijk geklapt: het doel loslaten

Door de toenemende rust in mijn hoofd, ben ik me opnieuw van iets bewust geworden wat ik eingelijk al lang wist, maar weer uit het oog was verloren: het belang van het loslaten van het doel...

In mijn praktijk werk ik met kinderen en volwassenen die het emotioneel moeilijk hebben. Allemaal komen ze met een bepaald doel: zich weer beter voelen, meer zelfvertrouwen hebben, beter met emoties kunnen omgaan, minder verlegen zijn, niet meer agressief zijn, verlost geraken van de faalangst, niet meer depressief zijn,...

Bij kinderen zijn het vooral de ouders die het doel formuleren, de kinderen komen in hun beleving vaak gewoon wat spelen. Volwassen cliënten komen zelf heel duidelijk met een doel.

En al die jaren dat ik dit werk doe, laat ik me geregeld vangen en houd ik me vast aan het doel dat gesteld wordt. Eens ik dat doe, raak ik vast. Ik word onzeker en zenuwachtig: kan ik wel iemand helpen om niet meer depressief te zijn? Hoe moet ik in godsnaam iemand zover krijgen dat hij/zij meer zelfvertrouwen krijgt? Wat moet ik met een agressief kind beginnen zodat het minder agressief is? Ik ga dan op zoek naar logische stappenplannen en voel heel veel druk op mijn schouders. Ik heb het gevoel dat er met argusogen naar mij gekeken wordt: bereikt ze het doel wel? En het enige resultaat is dat ik verkramp, mijn intuïtieve manier van werken verlies en helemaal nergens uitkom met die cliënt...

Het werken met kinderen heeft me geleerd om het doel los te laten. Ik ga kinderen niet trainen, ik volg geen stappenplan om minder verlegen te worden en meer vrienden te hebben,... Ik ga mee in hun beleving: vandaag gaan we gewoon spelen. Als ik in het doel dat de ouders stellen, mee stap, dan zit ik ahw tegenover het kind en kijk ik met een soort van afkeuring naar het kind: jij bent agressief en dat is niet goed, jij moet leren om minder agressief te zijn. Of: jij bent veel te verlegen en dat is niet goed, ik moet jou socialer maken. Enz... Kinderen voelen dit feilloos aan en blokkeren dan de boel. Als ze voelen dat ik op die manier naar hen kijk, alsof er iets mis is en ze moeten veranderen, dan lopen we vast.

Als ik naast het kind ga zitten en benieuwd ben om te ontdekken wie hij/zij is, dan gebeurt er iets heel anders. Als ik me open voor wie het kind is zonder daarover te oordelen, dan bloeit een kind open. Als ik een kind dat vaak gestraft wordt owv zijn agressie, niet veroordelend maar net verwelkomend tegemoet treed, dan vallen de muren neer en krijg ik het kwetsbare kind te zien dat achter al die agressie schuil gaat. Ik krijg hier de grote pestkoppen van de speelplaats over de vloer, maar nog nooit werden ze hier agressief; ze bleken allemaal net lieve doetjes te zijn die genoten van dit uurtje exclusieve en positieve aandacht voor hen...

Als ik het doel loslaat, kan ik de weg van het kind volgen. En kinderen weten de weg als ze voelen dat wij erin geloven en bereid zijn die weg mee te gaan en te respecteren.

Dat is één van de redenen waarom ik de ouders van de kinderen die bij mij komen, niet zelf begeleid. Als ik dat doe, zit ik meteen weer op de strenge, oordelende stoel tegenover het kind. Ik sympathiseer met de ouders, ik vind ook dat er iets moet veranderen aan dat kind en ik voel de druk van hun verwachtingen naar mij toe. Ik heb het gevoel dat ik me moet verantwoorden, dat ik moet uitleggen hoe ik met hun kind aan het werk ben, waarom ik dat doe, hoe ik denk het doel te bereiken en hoe lang dat zal duren. En dan ben ik verloren... Ons psyche werkt zo niet en ik kan ook niet zo werken met kinderen. Ik moet de weg en de eigen wijsheid van het kind volgen.

Hetzelfde geldt voor volwassenen! Ook volwassenen kennen echt wel de weg. Velen denken dat ze die zijn kwijt geraakt en dat ze zelf de uitweg uit de problemen niet meer vinden. Maar als er iemand naast hen zit om hen aan te moedigen om hun eigen weg te volgen, hun eigen wijsheid aan te wenden en te vertrouwen op hun eigen krachten, dan kunnen er wonderen gebeuren. Als die begeleider bereid is om te vertrouwen, het doel los te laten en de weg te volgen zoals die zich stap voor stap ontvouwt, dan komen we het verst.

Dankzij mijn werk met kinderen, kan ik nu ook op deze manier met volwassen cliënten omgaan. Het is niet makkelijk, het vraagt veel vertrouwen, maar geregeld worden we dan allebei (de cliënt en ik) beloond met kleine en grote wonderen. Het vraagt nog meer van mijn vertrouwen om in het werken met volwassenen het doel los te laten omdat deze cliënten zelf heel duidelijk dat doel voor ogen hebben. Maar het lijkt me steeds beter te lukken ;-)

Het blijft voor mij dan ook een heel wijze les: laat het doel los en volg de weg die je er vanzelf naartoe leidt.

En misschien kom je op nog veel beter plaatsen uit dan je aanvankelijk voor ogen had!

Dit geldt helemaal niet alleen voor psychotherapie, maar kan je op alle domeinen van je leven toepassen...

Update ivm de vorige nieuwsbrief:

Mijn vorige nieuwsbrief ging over het laten stralen van je eigen lichtje. Daarin kondigde ik aan dat ik graag mijn kinderverhalen zou willen uitgeven. De afgelopen maanden heb ik hard gewerkt aan dit project met als resultaat enkele gesprekken met uitgeverijen (waarvan er twee tot nu toe geïnteresseerd reageren) en met mogelijke illustratoren. Tot nu toe heb ik nog niet de illustrator gevonden waarbij mijn intuïtie me aangeeft dat dit de juiste persoon is. Mijn oproep blijft dus gelden: illustrator gezocht!

Andere artikelen op de blog:

De kracht van verwondering.

Gisterenavond ben ik met twee vriendinnen naar Cirque Du Soleil in Oostende gegaan. Meteen als je binnenkomt, wordt je aandacht gegrepen door het vreemde decor, de fantasiefiguren, de droomachtige wezens. De hele voorstelling heb ik met grote ogen zitten kijken naar het prachtige spektakel van fabelachtig licht, adembenemende acrobatie, mysterieuze klank en vooral het fantasiekarakter van het geheel. Je belandt er in een droomwereld en elke keer word je weer verrast door iets nieuws, iets geks, iets grappigs, iets prachtigs, iets onverwachts, iets ondefineerbaars,… Ik vroeg me af wie het decor, de kostuums en de regie bedacht heeft. Volgens mij moet dat iemand met een heel kinderlijke geest geweest zijn. Want zo voelde ik me ook tijdens het kijken: een verwonderd klein kind, verbaasd om alles wat er te zien was. (...)
Lees verder.

Beslissen vanuit je gevoel of intuïtie, hoe doe je dat?

De laatste maanden heb ik meerder keren de vraag gekregen om mijn manieren om te kiezen vanuit je gevoel of intuïtie uit te leggen. Aangezien de vraag blijft terugkomen, geef ik dit hier graag in één keer mee.

Maar eerst de vraag: waarom zou je moeten kiezen vanuit je gevoel of intuïtie? Wat is er mis met ons verstand?
Op zich is er niets mis met ons verstand. Ik kan niet enthousiast zijn over uitspraken als “kop eraf! We gaan alleen nog voelen.”. In ons leven zijn er verschillende beslissingen die je best met je verstand neemt. (...)

Lees verder: beslissen vanuit je gevoel of intuïtie: waarom?

Lees verder: beslissen vanuit je gevoel of intuïtie: hoe?

Agenda

23 oktober 2010 van 9u tot 13u: systeemopstellingen gericht op vragen rond kinderen. Lees meer hierover op de blog.

Geniet van het nieuwe schooljaar en vergeet af en toe niet eens het vakantiegevoel in je hoofd op te zoeken ;-)

Groetjes!

Veerle

Veerle Wauters
Koophandelstraat 7
3270 Scherpenheuvel
0497 31 71 26
veerle@jugo.be
www.jugo.be
http://jugo.be/blog

	Powered by YMLP.com